316فشار و تهديد، آن را خاموش كند. تا اينكه شب عاشوراى 1395 هجرى، بار ديگر، نجف اشرف صحنه تظاهرات زائران شد. اين بار مردم همراه خود، سلاح سرد حمل مىكردند. در بازار و خيابانهاى نجف مىگشتند تا اينكه وارد صحن اميرالمؤمنين (ع) وارد شدند. يكى از خطيبان، در سخنان حماسى و پرشورى كه ايراد كرد، رژيم بعث را رسوا ساخت. 1
در ايام اربعين همان سال نيروهاى فريبكار بعثى، كه براى بهرهبردارى تبليغى از مراسم زيارت دست به كار شده و تصاويرى از حسن البكر (رئيس جمهور وقت) و صدام را به صحنه آورده بودند، با عكسالعمل شديد مردم روبهرو شدند. جمعيت زوارى كه از نجف عازم زيارت كربلا بودند، آن تصاوير را پاره كردند و عزادارى به تظاهراتى بزرگ تبديل گشت و شعارهايى بر ضد حزب بعث و حسن البكر و صدام داده شد و مردم پيوند خود را با اولياى دين، و دشمنى خويش را با رژيم حاكم اظهار مىكردند.
نهضت پيادهروى اربعين
سال 1396 قمرى هم با فوران شور حسينى مردم نجف در عاشورا و اربعين، برخورد خشونتبار مأموران بعثى با زائران حسين (ع) ، بر كينه آنان نسبت به سلطه حكام جور افزود و براى سال بعد، با آمادگى بيشتر و تمهيدات گستردهترى قدم به ميدان نهادند و عشق سوزان خويش را نسبت به سيدالشهدا (ع) نشان دادند.
شب عاشوراى 1397 هجرى يك گروه پيشمرگ امام حسين (ع) كه با هم پيمان شهادت بسته بودند، خروج كردند. آن گروه انقلابى، پرچمى خونآلود را به نشانه فداكارى و سمبل قيام و شهادت برافراشته بودند. افراد گروه به سلاح سرد مجهز و مسلح بودند و كارشان به درگيرى با مأموران بعثى انجاميد. تعدادى از مأموران زخمى شدند و بقيه، هراسان و وحشتزده از مقابل اين گروه فدايى گريختند. به دنبال اين حركت مسلحانه انقلابى، عدهاى از آن قهرمانان دستگير شدند و زير شكنجه سخت جلادان قرار گرفتند.
مردم تصميم داشتند كه در روز وفات امام زينالعابدين (ع) در 25 محرم همان سال، تظاهراتى برپا كرده و از رژيم حاكم، آزادى زندانيان را بخواهند. ولى بنا به دلايلى، اين حركت به اربعين موكول شد تا در آن مراسم، اقدامى جدىتر به عمل آيد و در همان مناسبت بود كه مردم خواستار نابودى رژيم بعث شدند و فرياد برآوردند و با مشت، به پيكار سرنيزههاى حكام بعثى برخاستند.