218
اشكال چهارم: هزينههاى مالى زياد پيادهروى و نياز فقرا
روشن است كه براى پشتيبانى از انبوه زائران پياده، خدمات و امكانات بسيارى مثل: آب و غذا و امكانات رفاهى در مسير و لوازم پزشكى براى درمان لازم دارند. لذا عاشقان اهلبيت (عليهم السلام) در مسير از زائران استقبال مىكنند و به نصب چادر و خدمترسانى به آنان مىپردازند. آمارها حاكى است كه در سال 1434 قمرى، ششهزار موكب براى پذيرايى از زائران برپا شد. اگر مبلغ هزينه هر موكب را حدود 8 ميليون دينار در طول زيارت اربعين در نظر بگيريم، مبلغى در حدود 48 ميليارد دينار هزينه شده است. اين اموال فراوان در حالى هزينه مىشود كه برخى مردم به نام شب محتاجند و برخى نياز به دارو و دكتر دارند. حال اگر زائران پياده حركت نكنند، خودشان امكان تأمين لوازم خويش را دارند و زيارت به صورت سواره، مانع از اسراف و تبذير نيز هست!
پاسخ
پرداخت هزينهها دو نوع است: گاه واجب است و گاهى مستحب. انفاق واجب، مثل پرداخت هزينه افراد تحت تكفل و زكات و خمس و كفّارات و آنچه به دليل نذر در مورد خاص داده مىشود. اما انفاق مستحبى، مثل صدقه و تبرعّات و اوقاف و آنچه فى سبيل الله هزينه مىگردد.
در مورد انفاقهاى واجب كه براى تأمين نياز فقرا و ايتام سادات و غير آنان واجب است، مؤسسات دينى، دولتى و مردمى بايد به گردآورى و هزينه كردن زكات و خمس و كفارات مالى در جاى آن اقدام كنند و حق ندارند آن را در غير از موارد تعيين شده، حتى در شعائر حسينى هزينه كنند. امّا نذورات و انفاقهاى مستحب با انواع گوناگون آن، تابع نيت نذركنندگان و هزينهكنندگان است. به هر نيتى كه نذر كردهاند، بايد طبق آن هزينه شود و انفاقهاى داوطلبانه هم به اختيار خود اشخاص است كه صرف چه كارى كنند. اموالى كه در مسير اربعين و زيارت امام حسين (ع) هزينه مىشود، مانند نذورات براى شعائر حسينى و انفاقات داوطلبانه و صدقات و تبرّعات و اوقاف خاص اين مراسم است و كسى حق ندارد نذورات اين راه را صرف كار ديگرى كند يا مردم را به هزينه كردن اموال خود در كارى ديگر مجبور نمايد.