159
3. پيادهروى حاج آقا مصطفى خمينى (رحمه الله)
آيتالله حاج آقا مصطفى خمينى نيز از عالمان و استادان نجف بود كه همواره در مراسم پيادهروى حضورى پيوسته و جدى داشت. او مقيّد بود كه در تمام ايام زيارتهاى مخصوص امام حسين (ع) (اول و نيمه رجب، نيمه شعبان، عرفه و بهخصوص اربعين) پياده از نجف به كربلا برود و در ميان راه، گاهى كف پايش تاول مىزد و زخمى مىشد؛ ولى باز هم با شور و شوق تمام، به راه خود ادامه مىداد و اصرار دوستان را براى سوار شدن به وسيله نقليه، حتى در قسمتى از راه نمىپذيرفت و چون به نزديك كربلا مىرسيد و نگاهش به گنبد و گلدستههاى حرم امام حسين (ع) و پرچم سرخ رنگ آن مىافتاد، بىاختيار اشك از چشمانش سرازير مىشد و مصيبت اهلبيت (عليهم السلام) را زمزمه مىكرد و به سر و سينه مىزد و عزادارى و نوحهسرايى مىكرد. 1
وى در اين سفر، بدون توجه به اينكه فرزند مرجع بزرگ تقليد، امام خمينى (رحمه الله) است، مانند يك طلبه ساده در خدمت همسفران بود و از كمك به آنان دريغ نمىكرد و در هنگام توقف و استراحت نيز به بحث علمى مىپرداخت. مرحوم آيتالله شيخ محمدحسن قديرى كه در يكى از سفرها همراه او بود، مىگويد:
يك بار در پيادهروى از نجف به كربلا، خدمت حاج آقا مصطفى خمينى بودم؛ وقتى به باغهاى نزديك كربلا رسيديم، شب را آنجا مانديم. دوستان همه دور حاج آقا مصطفى را گرفتند و او صحبت را شروع كرد و بعد بنا شد هر كدام از رفقا در يك رشته از علوم حوزوى سؤالى بپرسد و وى جواب بدهد. سؤالات بسيارى از فقه، اصول،