140و دعا كردن در حق ميت و به خاك سپردن او، وحدت و همبستگى روحى و اجتماعى در آنها به شدت تقويت مىشود و جايگاه ايشان را به سطح بالايى از توانمندى و قدرت ارتقا مىبخشد.
ميان مراسمهاى عزادارى مسلمانان، چه شيعه و چه سنى، در پيش از واقعه كربلا و پس از آن تفاوت چشمگير وجود دارد. شهادت امام حسين (ع) و اصحابش در روز عاشورا، شكل و حقيقت سوگوارىهاى مسلمين را دگرگون ساخت و به آن حركت و جهت خاص و متعالى بخشيد. از امام جعفر صادق (ع) نقل شده است: «گريه و ناله در هر مسئلهاى به جز در آنچه به شهادت حسين بن على (ع) مربوط مىشود، براى بنده مكروه و ناپسند است، اما شخص در گريه بر سيدالشهدا، پاداش دارد» . 1
اين روايت براى عزادارى امام حسين (ع) حالتى استثنايى تصوير كرده و ميان آن و ديگر انواع سوگوارى تفاوتهاى بسيار نهاده است. اگرچه شيوههاى عزادارى در اسلام قيد و بندهايى خورده و گريه و ناله و فرياد بيش از حد، مكروه دانسته شده، اما در اظهار غم و ماتم در عزاى حسين بن على (ع) اين مسئله نه تنها منع نشده كه انجام آن، شخص را در مسير اجر و پاداش الهى قرار مىدهد. از اين رو، در روايت ائمه شيعه (عليهم السلام) بر اقامه عزاى امام حسين (ع) در مواقع مختلف تأكيد و اصرار شده كه شاعران و مرثيهسرايان، اندوه و گريۀ شوندگان را برانگيزند و افراد با خانوادههاى خود در سوگوارىهاى حسينى شركت نمايند. 2پس نشانهها و مظاهر عزاى امام حسين (ع) تنها يك تعامل احساسى با واقعه كربلا و يا فعاليتى سياسى و چالش با نظامهاى جابر و ستمگر نيست؛ بلكه يك حركت و كار اعتقادى است كه توش و توان خود را از درون يك مركز دينى مىگيرد؛ مركزى كه آداب و رسوم عزادارى، در تحكيم پايههاى آن و نشر تعاليمش، عنصر اساسى به شمار مىآيد.
زيارت اربعين
زيارت اربعين عبارت است از زيارت مرقد مطهر امام حسين (ع) در روز بيستم ماه صفر؛ يعنى پس از گذشت چهل روز از شهادت امام حسين (ع) . شيعيان عراق، روز اربعين را «روز برگرداندن سر مقدس» مىنامند؛ به اين دليل كه سر امام حسين (ع) در چنين روزى به كربلا بازگردانده شد و چهل روز پس از شهادت امام به بدن مطهر ايشان ملحق گرديد. در