111
12. ايمان، تسليم، تبعيت
اين سه عنصر، عوامل اصلى هدايت و سعادت در خطّ ائمه (عليهم السلام) است. ما شيعيان، به امامت آنان ايمان داريم «مؤمن بكم» و رجعت آنان در آخرالزّمان را باور كردهايم
«وَبِاِيابِكمْ مُوقِنٌ» و با همه آيينها و سنتهاى دينى آن را ابراز مىكنيم و تسليم و محض و تبعيت كامل نسبت به آنان داريم؛ چه در مرحله قبلى، چه در مرحله عملى:
«وَقَلْبى لِقَلْبِكمْ سِلْمٌ، وَاَمْرى لِأَمْرِكمْ مُتَّبِعٌ» . اين ايمان و تسليم و تبعيت، عنصر ديگرى را مىطلبد به نام «نصرت» . همانگونه كه ياران امام حسين (ع) در كربلا به او ايمان داشتند و تسليم فرمان و تابع حركت امام بودند و با همه توان از آن حضرت دفاع كردند تا به فيض شهادت رسيدند، زائر حسينى در اربعين هم، همين مراتب و مراحل را ابراز مىدارد و همه توان و امكانات خويش را در راه ائمه (عليهم السلام) قرار مىدهد، تا خداوند اذن دهد و دولت كريمه اهل بيت، با رهبرى حضرت ولى عصر (عج) شكل گيرد:
«وَنُصْرَتى لَكمْ مُعَدَّةٌ، حَتّى ياْذَنَ اللهُ لَكمْ» .
اينكه امروز يارى ما به اين خاندان چگونه مىتواند باشد، جاى تأمل و سخن بسيار دارد. كدام عمل، در راستاى مواضع ائمّه به شمار مىآيد؟ امكانات قابل عرضه ما براى «نصرت» چيست؟ زيرا فقط با شعار «گوش به فرمان توييم» مشكلى حلّ نمىشود.
13. اعلام مَواضع
در زيارت جامعه كبيره، زيارت عاشورا و زيارتهاى ديگر، از جمله در همين زيارت اربعين، اين تعبير ديده مىشود:
«فَمَعَكمْ مَعَكمْ لامَعَ عَدُوِّكمْ» ؛ اين يعنى داشتن موضع،