110خشنود بودند. ساكتان در برابر فتنه و رضايت دهندگان قبلى به عمل دشمنان خدا و رسول (ص) ، با آنان همسو و همسرنوشت شمرده مىشوند:
«وَلَعَنَ اللهُ اُمَّةً سَمِعَتْ بِذلِك فَرَضِيتْ بِهِ» .
از اين رو، شيعه زائر، موضع خود را شفاف و روشن بيان مىكند و خود را در خطّ اولياى خدا و در مقابل دشمنان خدا و اهلبيت (عليهم السلام) اعلام مىدارد و خدا را هم بر اين موالات و معادات، گواه مىگيرد:
«اَللّهُمَّ اِنّى اُشْهِدُك اَنّى وَلِىٌّ لِمَنْ والاهُ، وَعَدُوٌّ لِمَنْ عاداهُ» .
و سرانجام اين پيروى از خاندان عصمت و ولايتپذيرى از آنان، آمادگى براى بذل جان خود و پدر و مادر و عزيزانش در راه آنان است:
«بِاَبى اَنْتَ وَاُمّى يا بْنَ رَسُولِ اللهِ» .
10. باز هم تأكيد بر دودمان پاك
«اَشْهَدُ اَنَّك كنْتَ نُوراً فىِالْأَصْلابِ الشَّامِخَةِ»
اين فراز، گواهى بر دودمان پاك پيامبر (ص) ، طهارت و شرافت نسبت اهلبيت (عليهم السلام) ، دورى از آلودگىهاى اعتقادى و اخلاقى دوران جاهليت است. آيه تطهير در قرآن (احزاب/33) بر طهارت كامل و عصمت اهلبيت پيامبر (ص) گواهى مىدهد. بحث از نياكان پاك و موحّد ائمّه اطهار (عليهم السلام) و تبارشناسى توحيدى اين خاندان، نكته ديگرى است كه در اين زيارت بر آن تأكيد شده است.
11. جايگاه والاى امامت و ائمّه (عليهم السلام)
نقشى كه امامان شيعه، از جمله سيدالشهدا (ع) در جامعه اسلامى داشتهاند، نقش هدايت، رعايت، اعانت و حفاظت از آيين و اهل ايمان بوده است. اين خاندان، هم تكيهگاه مسلمانان، هم ستونِ اسلام و هم پناهگاه شيعه بودند. امام در اين فقره از زيارت، يكى از دعائم دين، اركان مسلمين و معقِل مؤمنين به شمار آمده و با اوصافى چون: بَرّ، تقى، رضى، زكى، هادى و مهدى معرفى شده است، كه همه امامان چنين بودهاند؛ افزون بر اينكه امام حسين (ع) پدر بقيه امامان بعدى است. اين از ويژگىهاى آن حضرت در روايات بيان شده كه ائمه، از نسل اويند. اين ويژگىها، بهخصوص حجّت بودنشان
«والحجّة على اهل الدّنيا» جايگاه رفيع آنان را در منظومه فكرى و عملى و اجتماعى و سياسى امت پيامبر (ص) نشان مىدهد و تبعيت از اين نشانههاى هدايت را ضامن درستى راه و رسيدن به مقصد مىداند.