298قبر موسى كاظم، فرزند جعفر صادق، فرزند باقر، فرزند على زين العابدين فرزند حسين فرزند على بن ابى‌طالب (عليهما السلام) واقع شده است.
به گفته مورخان، منطقه كاظميه در قديم بخشى از سرزمين «عقرقوف» بوده؛ سرزمينى كه در عصر دولت كشّيه «دور كاريكالزو» نام داشته و «آرامى‌ها» به آن، عقرقوف مى‌گفته‌اند. ياقوت حموى در «معجم البلدان» مى‌گويد: «عقرقوف، واژه‌اى است مركب از «عقر» كه به «قوف» اضافه شده؛ همچون «بعلبك» و «حضرموت» .
از منابع تاريخى برمى‌آيد كه سرزمين كاظميه، پيش از تأسيس بغداد «شونيزى» نام داشته كه واژه‌اى عربى است. در لغتنامه‌ها آمده كه شونيز همان «سياه دانه» است كه در نسبت، شونيزى گفته مى‌شود.
روشن است كه اطلاق عنوان شهر بر «كاظميه» ، از زمانى بوده كه جمعيتى در آن ساكن گشته، آن‌جا را به شهرى با همه امكانات و ويژگى‌هاى يك منطقه مسكونى دگرگون كردند. در هيچ منبعى، تاريخ دقيقى براى اين دوران ذكر نشده است. بى‌شك پس از آن‌كه مردم خاكسپارى مردگان و بزرگانشان در اين منطقه و بركت‌جويى از قبر امام كاظم (ع) را آغاز كردند و دردمندان و عابدان و زائران براى عبادت و غم‌گسارى و آرامش يافتن، به اين زيارتگاه مى‌رفتند، اين قطعه نورانى از خاك، به شهرى با ساكنان و زائران فراوان تبديل شد.
زائر كاظمين در نگاه نخست، با بارگاهى باشكوه روبه‌رو مى‌شود كه مردم از سرزمين‌هاى مختلف بدان روى آورده و در كنار مرقد شريف كاظمين به نماز و زيارت و تهجد و عبادت مشغولند؛ به‌ويژه در شب‌هاى جمعه و مناسبت‌هاى بزرگ دينى كه موج جمعيت زائران، سرتاسر زيارتگاه را با همه وسعتش در بر مى‌گيرد.
از گذشته دور چنين مشهور است كه زيارت امام كاظم (ع) باعث استجابت دعاها و برطرف شدن غم‌ها و روا گشتن سريع نيازهاست، تا آن‌جا كه آن امام همام (ع) «باب الحوائج» لقب گرفته است. در شعر عالم بزرگ شريف رضى، ابياتى است كه آرزوها و درخواست‌هاى زائران كاظمين و اميد آنها به پاداش‌هاى دنيا و آخرت را اين‌گونه بيان مى‌كند:
مرا در منطقه زوراء دو قبر است كه
در كنارشان غم و اندوه خود را فرو مى‌نشانم