70
شأن نزول
اصل اعمال حج، يادگار حضرت ابراهيم(ع) است. پيش از ظهور اسلام و مقارن آن، مشركان نيز براى انجام دادن حج به مكه مىآمدند؛ ولى مراسم عبادى آنان با خرافات و شرك آميخته بود.
مشركان در عصر جاهليت در بالاى كوه «صفا»، بُتى به نام «اَساف» و بر كوه «مروه»، بُتى به نام «نائله» نصب كرده بودند كه در هنگام پيادهروى و سعى بين صفا و مروه، دست خود را به اين دو بُت مىكشيدند و تبرك مىجستند. مسلمانان به سبب اين موضوع، ميل نداشتند كه سعى بين صفا و مروه را انجام دهند و مىپنداشتند كه در اين اوضاع، سعى بين صفا ومروه كار صحيحى نيست. آنگاه آيه فوق نازل شد و به آنان اعلام كرد كه صفا و مروه از نشانههاى خداست و آلوده شدن آن با بتها، مجوز ترك عمل حج براى مسلمانان نيست. 1
نكتهها و اشارهها
1. «صفا» به معناى سنگ محكم و صافى است 2 كه با شن و خاك آميخته نباشد و «مروه» به معناى سنگ سفيد براق يا سنگ محكم و خشن است. ولى اكنون صفا و مروه، نام دو كوه كوچك در مكه است كه در ضلع شرقى مسجدالحرام قرار دارند و فاصله آنها حدود 420 متر است.
2. «شعائر» به معناى علامتهايى است كه انسان را به ياد خدا