64«الدينالخالص» و علامه شوكانى در كتاب «الدرّ النضيد فى اخلاص كلمة التوحيد» بهترين بهره را از آن بردهاند.
نتيجه بحث اين است كه توسل به پيامبران، به همان صورت كه در روايات بدان اكتفا شده، جايز است و موارد ديگر، بر آنها قياس نمىشود و به آنها افزوده نمىگردد. ما ترديد نداريم كسانى كه توسل را خالص براى خدا نمىدانند، گناه و خطايى مرتكب نشدهاند و كسىكه توسل جويد، كار ناپسندى انجام نداده است؛ بلكه اجمالاً كار جايزى انجام داده است. همچنين توسل به وسيله اعمال نيك نيز ثابت شد. به هر حال، مسئله توسل، نيازى به اين همه هياهو و نگرانى ندارد؛ در حالى كه مفاسد ناشى از تعصب و نارواگويىهايى كه برآمده از پيروى كوركورانه است، قابل شمارش نيست.
سخن صالح فوزان
خالى از فايده نيست كه نظر خواننده گرامى را به يكى از انواع نوشتارهاى نابخردانه كه به تجاوز به حقوق مسلمانان منجر شده است، جلب كنم. (متأسفانه) اين قبيل نوشتارها بسيارند. رساله «وقفات مع كتاب للدعاة فقط» از اين قبيل است. نويسنده اين رساله، در نوشتار خود، در مواردى به صاحب كتاب «للدعاة فقط» ناسزا گفته است. نويسنده اين كتاب، سخن امام حسن البنّاء را آورده است كه مىگويد: «اگر دعا با وسيله قرار دادن يكى از آفريدگان الهى، مقرون به توسل به پيشگاه خدا باشد، اختلافى فرعى در كيفيت و چگونگى دعاست و از مسائل اعتقادى نيست». 1
اين سخن، بىترديد سخن درستى است و كسىكه آن را انكار كند،