20علامه محدّث، آقاى «عبدالعزيز بن صديق غمارى»، در بيان خصوصيت كتاب «صارم المُنكى» سخنان بسيارى دارد كه در كتاب «التهاني في التعقيب علي موضوعات الصغاني» آورده است. او مىگويد:
ابن عبدالهادى در اين كتاب (صارم المُنكى) شيوه افراط پيش گرفته و خارج از قوانين اهل حديث سخن گفته است. ازاينرو، بايد از كتاب وى پرهيز نمود؛ زيرا سخنان بىادبانهاى در مورد حافظ برجسته تقىالدين سُبكى، گفته است و دربارة وى بهگونهاى سخن گفته كه درخور و سزاوار دانشوران نيست. افزون بر سخنان بيهوده و ديدگاه بىاعتبارش، از روش علماى پيشين، خارج شده است؛ هر چند در پندار خود، از عقيدة آنان حمايت مىكند. كافى است كه بدانيد وى در مسئله فرود آمدن خدا - كه آيا به هنگام فرود آمدنِ رحمان در پاسى از شب، عرش از وجود او تُهى خواهد ماند يا خير؟ - مسئله را اختلافى دانسته است، در صورتىكه چنين مسئلهاى را جز انسان شبه كَوْدَن و نادان كه نمىداند چه سخنى بر زبان مىآورد، در كتابى يادآور نشده است. ميان گذشتگان كجا چنين تشبيهى وجود داشته تا وى در مسئله تهى بودن يا نبودن عرش از وجود خدا، آن را اختلافى بداند. 1
با اين وجود، زحمتهاى «ابن عبدالهادى» را ناچيز نمىشمريم. حق اين است كه كتاب وى داراى فوايد بسيارى است و نكات و قواعد مهمّى را دربردارد كه دليل بر استعداد خدادادى و مهارت وى در اين فنّ است؛ اما سخن بيهوده او در خلال بحث و مناقشه تند و حمايت از استادش اعتبار اين ويژگىها را از بين برد. به عكس كتاب مفيدِ او «التنقيح» كه در آن بدون