153از ايشان سؤال شد: يكى از فرزندان آقا نجفى اصفهانى - به نام حاج آقا كمال شريعتمدار - در سال 1339 يا 1340 ق يعنى همان زمانى كه شما ده يازده ساله بوديد، همراه شريف مكه و ديگران به مدينه آمد و پيشنهاد كرد قبور ائمۀ بقيع عليهم السلام بازسازى شود. به همين جهت براى توسعۀ فضاى كار، قبور شمارى از اهل سنت را ويران كرد. در اين زمان درگيرى و نزاع ميان شيعه و سنى - يعنى دو سال قبل از روى كار آمدن خاندان سعودى - پديد آمد و در نتيجه كارها به هم ريخت و همين امر موجب كينۀ اهل سنت با شيعه گشت. آيا شما اين جريان را شنيديد؟
او در پاسخ گفت: «من در اين زمان در سنين كودكى به سر مىبردم كه ما را به زيارت بارگاه نبوى و ائمۀ بقيع عليهم السلام مىبردند و قبرستان بقيع دو در داشت: يكى شرقى و ديگرى شمالى. و بارگاه حضرت فاطمه عليها السلام داراى ضريح زرد يعنى طلايى رنگ و يا طلايى بود؛ اما ضريح ائمۀ بقيع عليهم السلام و عباس عموى پيامبر صلى الله عليه و آله از ضريح حضرت فاطمه عليها السلام جدا بود و ميان اين دو، راهى وجود داشت. كه به راحتى به اين دو بارگاه جابه جا مىشديم. و نيز فاصلۀ بارگاه ائمۀ بقيع عليهم السلام تا بيت الأحزان حدود ده تا پانزده متر بود و از پانزده متر به طور قطع تجاوز نمىكرد، و بيت الأحزان در داخل بقيع قرار داشتٰ بر همۀ اين بارگاهها فرش گسترانده بودند و مىگفتند: حاج آقا كمال شريعتمدار آمد و لولۀ آب به قبرستان بقيع كشيد كه براى شستشوى حرم و آبيارى پارهاى از اشجار مورد استفاده قرار مىگرفت.
شخصى به نام حاج جعفر اصفهانى كفشبان (كفشدار) اين قبرستان بوده و قبر عثمان نيز در اين قسمت داراى گنبد و بارگاه داشته است.
در ماه شعبان يعنى تابستان 1343 ق به دستور خاندان سعود، ويران كردن اين قبور و بقعه و بارگاهها آغاز كردند و تا آخر رمضان همين سال اين ويرانى خاتمه يافت كه ضمن آن بارگاه حضرت حمزه سيد الشهدا را نيز در احد ويران ساختند.
از «مسجد ثنايا» سؤال شد؛ پاسخ دادند: تا آنجا كه به ياد دارم، مسجدى به اين نام وجود نداشت؛ بلكه «ثنايا» نامِ محلهاى بوده است.
از سخنان آقاى عَمْرى دانستيم كه هجده تن از طلاب مدينه در خارج از عربستان سرگرم تحصيلات دينى هستند كه بيشتر آنها در سوريه به تحصيلات خود ادامه