1) . تاريخ المدينه، ج 128، وفاء الوفاء، ج 2، ص 115، مرحوم شيخ عباس قمى مى‌گويد: و بعضى گفته‌اند كه پيغمبر صلى الله عليه و آله فرمود: جسد حمزه را با خواهرزاده‌اش عبداللّٰه بن جحش در يك قبر نهادند، و عبداللّٰه بن عمرو بن حزام پدر جابر را با عمروبن جموح در يك قبر نهادند... روايت شده كه قبر عبداللّٰه و عمرو، چون در مسيل قرار داشت، وقتى سيلاب آمده قبر آن‌ها را برده، عبداللّٰه را ديدند كه دست بر جراحت خويش دارد، چون دست او را باز داشتند، خون از جاى جراحت، سرازير شد، ناچار دست او را بر جاى خود گذاشتند. جابر مى‌گويد: بعد از 46 سال پدرم را در قبر بدون تغيير جسد يافتم، گويا در خواب بود و علف حَرمَل يعنى اسپند كه بر روى ساقهايش ريخته بودند، تازه بود. منتهى الآمال، چاپ قديم، ج 1، ص 63 - 62.

2) . وى چهار پسر داشت، به پيامبر عرض كرد: نظر شما در مورد حضور من در احد چيست؟ پيامبر صلى الله عليه و آله فرمودند: شما معذور هستيد، يكى از پسران وى نيز پشت سر پدر حركت مى‌كرد. آن‌قدر اين دو نفر نبرد كردند تا به شهادت رسيدند. برادر ديگر او نيز به نام عبداللّٰه شهيد شد. فروغ ابديت، سيرۀ ابن‌هاشم، ج2، ص9. عمرو بن جموح با اصرار از پيامبر اجازه گرفت و در صف مقدم قرار گرفت. فرزندش «خلاد» و برادر همسرش عبداللّٰه بن عمرو نيز در اين جهاد شركت داشتند و هر سه جام شهادت نوشيدند. همسر وى «هند» دختر «عمروبن حزام» عمّۀ جابربن عبداللّٰه انصارى به احد آمد و شهيدان خود را بر روى شترى انداخت و رهسپار مدينه گرديد. فروغ ابديت، ج 1، ص 75.