151آغاز روز قيس بر كنانه پيروز مى‌شد و در وسط روز كنانه بر قيس پيروز مى‌گشت. ¹فاكهى نيز خبر فجار را ذكر كرده و در آن، مطالبى متفاوت با آنچه ابن‌اسحاق و ابن‌هشام ذكر كرده‌اند، بيان نموده است. وى مى‌گويد: عبدالملك بن محمد از زياد بن عبداللّٰه از ابن اسحاق چنين نقل كرده است: [ جنگ] فجار آخر، بيست سال پس از عام‌الفيل بود؛ در ميان اعراب روزى بزرگ‌تر و بيادماندنى‌تر از آن كه ميان قريش و هم‌پيمانان آن، خاندان كنانه [ از يك سو] و خاندان قيس بنى‌عيلان [ از سوى ديگر] در عكاظ ² افتاق افتاد، نبود و از اين جهت آن روز «يوم الفجار» [ روز فجور] ناميده شد كه هر دو طرف درگير يعنى كنانه و قيس، حرمت ها [ و محارم] را هتك كردند. روز پيش از آن نيز ميان بنى جبلة و تميم [ درگيرى] بود و اشعار زيادى در اين باره سروده شده است.

فاكهى در جاى ديگر آورده است: حسن بن حسين ازدى از محمد بن حبيب از ابوعبيده نقل كرده كه فجار البرّاض ميان كنانه و قيس مدت چهار سال به طول انجاميد كه در هر سال يك روز بود و روز نخست آن [ روز] شطيمه ³ از عكاظ شروع شد. رؤساى هر دو گروه به استثناى ابو براء، از قريش بودند هوازن در پشت مسيل و قريش پايين مسيل و بنى‌كنانه در وسط وادى قرار داشتند. حرب بن اميه به ايشان گفت: اگر قريش جنگ را آغاز كردند، شما از جاى خود حركت نكنيد. هوازن مهيّاى جنگ شدند و به صف ايستادند. قريش نيز آمادۀ جنگ بودند در يك طرف آنها ابن‌جدعان و در طرف ديگر كُرَيْز بن ربيعة بن حبيب بن عبدشمس بود و حرب بن اميه در وسط قرار داشت. در آغاز روز پيروزى با كنانه بود و نبرد تا پايان روز ادامه يافت. كشتار و درگيرى به قريش رسيد.