134علمى، قسمتهايى از چهارصد اصل معروف را نوشتند كه به «اصول اربعه مائه» معروف شد.
يكى از خوشه چينان مكتب آن حضرت به نام جابر بن حيان كتابى شامل هزار ورق و پانصد رساله به رشته تحرير در آورد. اكابر علما و فقهاى اهل سنت، نظير: ابوحنيفه، مالك بن انس، يحيى بن سعيد انصارى، ابن جريح، محمد بن اسحق، يحيى بن سعيد قطان، سفيان بن عيينه و سفيان ثورى از مكتب آن حضرت بهره گرفتند.
بنابراين براى هيچكدام از اهلبيت عترت و طهارت، چنين فرصتى پيش نيامده بود تا بتوانند به نشر احكام و قواعد فقهى، تفسير آيات قرآن مجيد و كشف اسرار حقايق بپردازند. چون اين موقعيت بيشتر براى امام جعفر صادق عليه السلام پيش آمد، لذا مذهب شيعه به نام آن حضرت معروف شد. اشتهار مذهب شيعه به نام امام صادق عليه السلام هيچ دلالتى بر تفاوت بين ايشان و اجدادش و نيز عموى بزرگوارش امام حسن مجتبى عليه السلام كه از امامان بر حق شيعه است، ندارد.
جاى بسى تأسف است كه نام اين فقيه اهلبيت، جزو نام ائمه اربعه قرار نگرفته و حتى روايتهاى ايشان را در كتبى مانند صحيح بخارى و صحيح مسلم نيز نياوردهاند؟ و بجاى آن مطالبى از خوارج و نواصب را نقل كردهاند!