92
«سَمعْتُ اَباعَبْدالله (ع) يقُولُ: مَنْ حَفِظَ عَنّى اَرْبعين حَديثاً مِنَ احاديثنا فِى الْحلالِ والْحرامِ بَعَثَهُ الله يوْمَ الْقِيامَة فقيهاً عالماً وَلَمْ يعَذَبْهُ» ؛ 1امام صادق (ع) مىفرمود: كسى كه از طريق من چهل حديث از احاديث ما را در پيرامون حلال و حرام حفظ كند، خداوند او را در روز قيامت در حالى برمىانگيزد كه فقيه و عالم باشد و او عذاب نمىشود.
چهل روز خلوص
اعمال عبادى اسلام، چه واجب و چه مستحب، آنگاه در سازندگى انسان نقشى مفيد و مؤثر خواهند داشت كه همراه با اخلاص انجام گيرند. عملى را عمل خدايى مىگويند كه بدون هيچ تيرگى و آلودگى و «قربة الى الله» از سرچشمهاى بجوشد كه غير از خدا در آن چيز ديگرى نباشد:
(وَما أمِْروا اِلا لِيَعْبُدوا الله مُخْلِصينَ لَهُ الدين) ؛ 2و امر نشدند، مگر اينكه با اخلاص كامل بر ضوابط دين اسلام، خدا را پرستش كنند.
عمل مخلصانه، جان را حياتى روحانى مىبخشد و انقلابى در درون انسان به وجود مىآورد. هرگاه كه انسان خويش را چهل روز براى خدا خالص گرداند، چشمههاى بركت و نور و رحمت از عمق جان او مىجوشد.
امام باقر (ع) فرمود:
«ما مِنْ عَبْدٍ يخْلُصُ العَمَلَ لله تعالى اَرْبَعينَ يوماً اِلّا ظهرَتْ ينابيعُ الحِكْمَة مِن قَلْبِهِ عَلى لِسانِهِ» ؛ 3هر بندهاى كه چهل روز عمل خود را براى خدا خالص كند، چشمههاى حكمت از اعماق قلبش مىجوشد و بر زبانش جارى مىشود.
چهل مؤمن
نيايش به درگاه خداوند، نشانه آگاهى و شعور باطنى است؛ زيرا كسى به نيايش برمىخيزد كه نيازمندىها و كمبودهايى در عمق جانش احساس كرده باشد و اين احساس، او را در پى منبعى پربركت و موجودى غنى و قادر بكشاند تا جان نيازمندش را سيراب كند. تنها به خداوند تكيه كردن و از او خواستن، به انسان قدرت، آزادى و عزت مىبخشد و در واقع، دعا و نيايش به مثابه اسلحهاى است كه با آن سلاح، بايد به جنگ وابستگىها رفت و صد