68آنجا بهشت و امن و امان خواهد بود. درست به همين دليل، بيشتر حاكمان جبّار و رژيمهايى كه با مذهب اهلبيت (عليهم السلام) دشمنى مىكنند، از اين گردهمايى حسينى در هراسند. اين حقيقتى است كه رسانههاى بينالمللى كه اين حادثه را زير نظر دارند، به آن اشاره مىكنند. بنابراين امكان ندارد كه به زيارت اربعين همچون مناسك عبادى محض بنگريم. اين سنت، به همان اندازه كه عبادت است، جامعهساز نيز هست؛ بينش نافذ به بار مىآورد و به مثابه آينهاى پاك براى بشريت است.
آرى، اگر مفاهيمى چون تكامل و همبستگى و اصولاً اگر تمام مفاهيم اخلاقى را، آن هم نه فقط در سطح فردى و خانوادگى، بلكه در سطح اجتماعى ملاحظه كنيم، خواهيم ديد كه همه آنها در مراسم زيارت امام حسين (ع) در موسم اربعين عينيت مىيابد؛ فضايى كه اگر در مقياس جهانى تبليغ شود و ميان مردم جهان گسترش يابد، مىتواند مشكلاتى مانند بحرانهاى اقتصادى و امنيتى و اجتماعى را كه بشريت را دچار رنج و آشفتگى كرده است، حل كند. آرى، راه حلّ تمام اين بحرانها در مكتب و منهاج حسين (ع) است.
البتّه تا زمانى كه مؤمن در اين اردوگاه كه سرشار از فضاى شعائر حسينى است، قرار دارد و در آن تنفّس مىكند، حياتى متناسب با اين جامعه نورانى فاضله خواهد داشت و پس از بازگشت به ديار خود، اگر ياد امام حسين (ع) به تدريج در ذهن او كمرنگ شود، بايد بداند كه هر چه از حسين (ع) دور مىشود، از اين نور و از اين بهشت و كمال مطلوب دور مىشود و از آن سو، به ميزانى كه بتواند ارمغان موسم اربعين، يعنى اقبال خويش به آن حضرت را در خود حفظ كند، به زندگى در اين بهشت حسينى ادامه خواهد داد. در اين باره از اهلبيت (عليهم السلام) روايت شده است:
«من أقبل علينا أقبلنا عليه و من أدبر عنّا أدبرنا عنه» ؛ كسى كه به ما روى كند، به سويش روى مىكنيم و كسى كه به ما پشت كند، به او پشت مىكنيم.
بنابراين به اندازهاى كه مؤمنان به مكتب اهلبيت (عليهم السلام) اقبال كنند، در صفا و نور زندگى مىكنند و از ثمرات آن منتفع مىشوند و توان آن را مىيابند كه جامعه انسانى بزرگ و متمدّنى بسازند كه بشريت نظير آن را نديده باشد. لذا ميان رهبرى سيدالشّهداء و تأثير او و تربيتش نسبت به بشر از يك سو و ميان تمام تمدّنها و رژيمها و مكاتب بشرى و تمام