66در نتيجه، هر آنچه كه حول او مىگردد، آيات و سورههاى آنند. پس هنگامى كه بخواهيم آن آيات و آن سُوَرِ قرآنى و بندهايى كه در آن است را به صورتى مرئى و ملموس درك كنيم، بايد بدانيم كه آنها را در حوادث واقعه نينوا خواهيم يافت؛ حوادثى كه از مدينه آغاز شد و پس از عبور از مكّه و كربلا و شام و سپس بازگشت كربلا، به مدينه منتهى شد. در اين ميان، راهپيمايى آرام و عمومى روز اربعين نيز مرور صفحاتى متعدد از آن آيات آن است كه اگر براى مدّتى طولانى در آن تدبّر كنيم، گنجهايى پايانناپذير در آن خواهيم يافت. البتّه بسيارى از ما اين امر را تجربه كردهايم كه هر قدر در واقعه عاشورا تدبّر كنيم، باز عبرتهاى جديدى در آن كشف مىكنيم؛ همانگونه كه اين ويژگى در قرآن نيز وجود دارد.
در اوّلين اربعين حسينى، پس از سقوط نظام بعثى عراق و آزادى مردم براى اقامه عزاى سالار شهيدان اباعبدالله الحسين (ع) ، نخستين راهپيمايى ميليونى به سوى كربلاى معلاّ و اجتماع در آن شهر مقدّس شكل گرفت. در آن زمان تمام شبكههاى ماهوارهاى جهان (براى انعكاس اين حادثه عظيم) گرد آمدند؛ لكن آنها مىپنداشتند كه اين تظاهرات آرام و اين تجمّع چندميليونى، حادثهاى سياسى و صرفاً مرتبط با تشكيل رژيم جديد است و هيچ ارتباط وثيقى با مبانى اعتقادى اين مردم ندارد؛ درست مانند آنچه در ميتينگهاى سياسى متعارف رخ مىدهد. ولى آنچه آنها در خلال سه روز مراسم اربعين گزارش و ثبت كردند، شخصيت امام حسين (ع) و واقعه عاشورا را در نگاه آنها به شخصيت و واقعهاى شگفتانگيز بدل كرد، تا جايى كه به اعجاز و عظمت آن اعتراف نمودند.
ناظران بينالمللى كه به منابع مختلفى وابستهاند و اين گردهمايى عظيم را رصد مىكنند نيز معترفند كه اين زيارتِ چندميليونى، بزرگترين نهاد و بزرگترين اردوگاه براى تمرين دادن نيروهايى به منظور جانبازى و فداكارى است؛ چراكه هر دولت بزرگى كه بخواهد مردمش را براى نبردى در مقابل دشمنان آماده كند، جز گروه بسيار اندكى را نمىتواند استخدام كند؛ آن هم با ابزار تشويق يا ارعاب؛ در حالى كه در زيارت اربعين امام حسين (ع) ميليونها انسان از همه جهان خود را به هر وسيلهاى به كربلا مىرسانند تا با سيدالشهدا (ع) و آرمان او تجديد عهد كنند. پس بهجاست كه از خود بپرسيم: ماهيت و منشأ اين نيروى عظيم و شورانگيز چيست؟ !