345بود. آبوهواى بسيار مطلوب و بارندگى نسبتاً خوبى دارد به همين دليل اهل اين شهر مشكل آب ندارند و چاه خانهها هميشه پر است. زجّاج گفته است: حلب، حلب ناميده شد، چون ابراهيم (ع) گوسفندانش را مىدوشيد و روزهاى جمعه آن را صدقه مىداد. فقرا فرياد مىكشيدند حليب حليب و اين منطقه به نام حلب معروف شد. گفته مىشود: قلعه حلب در اين منطقه مقام ابراهيم (ع) بوده است.
حلب شهرى ديوار كشيده شده با سنگ سفيد است كه شش دروازه دارد و در كنار ديوار شهر نيز يك مسجد و دو كنيسه قرار گرفته كه يكى از اين دو كنيسه مَدْبح حضرت اسماعيل (ع) است. در شهر حلب يك مسجد و شش بازارچه و يك بيمارستان ساخته شده است. «ابنبطلان متطبّب» در نامهاى به هلال بن محسن بن ابراهيم صابى در سال 440 ق مىنويسد: «فقها در اين شهر بر مذهب اماميه فتوا مىدهند.» زمانى كه كاروان حسينى به حلب رسيد، محل گذاشتن سرها روى تپّهاى در غرب حلب بود كه به آن كوه جوشن مىگويند. علت اين نامگذارى بنابر قولى نسبت به شمر بن ذىالجوشن است. اما خود اسرا در فاصله حدود دويست مترى پايين سرهاى شهدا از مركبها فرود آمده و منزل كردند. در اينجا پيش از حركت قافله در دامنه كوه جوشن دو اثر مهم باقى ماند كه يكى «مشهد نقطه خون» است كه از رأس شريف حسين (ع) بر روى سنگى كه بر روى آن قرار داشت چكيده و دوم «مشهد سقط» است كه قبر شريف فرزند سقط شده امام حسين «مُحَسَّن» است كه يكى از همسران امام در اثناى بيتوته كاروان سقط نموده و مشهد سقط نيز در آنجا ساخته شد. اين دو مقام در دوره سيفالدوله حَمْدانى در سال 351 ق بنا نهاده ساخته شد. 1فاصله مشهد نقطه و مشهد مُحَسَّن حدود 200 متر است. فاصله اين دو مقام تا جامع اموى در حلب چهار كيلومتر است. بنابر نقل منابع تاريخى خون از سر شريف حضرت در چند نقطه ديگر از اين ناحيه نيز بر زمين ريخته است. در كتاب «تاريخ مشهد امام حسين (ع) در حلب» نوشته علامه سيد حسين يوسف مكى آمده است:
يحيى بن ابىطى در تاريخش مىنويسد: مشهد سقط مُحَسَّن داراى درب كوچكى است و روى قبر سنگ سياهى است كه روى آن به حفظ كوفى نوشته شده: ساخت اين مكان مبارك را براى رضايت خدا و تقرب به او به نام نامى مُحَسَّن بن حسين بن على بن ابىطالب (ع) توسط امير سيفالدوله ابوالحسن على