319سرانجام لحظه فراموش نشدنى و تاريخى فرا رسيد. 15 صفر سال 1397 قمرى ساعت 11 صبح (مطابق با سال 1356 شمسى) سيل پرخروش مردم به راه افتاد. گروههاى فراوانى از طبقات گوناگون، همه ميدانها و خيابانها را پر كردند و به راهپيمايان پيوستند. نيروهاى امنيتى كه شهر را در كنترل داشتند، تصميم به مقابله گرفتند. درگيرىهايى در چند نقطه شهر بين مردم و كماندوهاى دولتى پديد آمد. تظاهركنندگان، پرچمهاى سبزرنگ كوچكى را كه با جمله «نصر من الله وفتح قريب» مزين بود، برافرشتند. پيشاپيش پرچمها و پرچمداران نيز پرچم بزرگ سبز رنگى با شعار «يدالله فوق أيديهم» به چشم مىخورد. موج گسترده مردم در شهر گشت و هنگام عبور از مقابل استاندارى، عدهاى به ساختمان استاندارى هجوم بردند، در حالى كه شعار مىدادند: «ابد والله ما نَنْسى حسيناً» ؛ يعنى به خدا قسم هرگز حسين (ع) را فراموش نخواهيم كرد. اين شعار هشدارى به مزدوران بعثى بود كه با ترفندهاى گوناگون مىخواستند مردم را از «كربلاى حسين» بازدارند و شور حسينى را از دلهاى مردم بيرون كنند.
پيش به سوى حرم حسينى
جمعيت زوار با شور بيشترى راه كربلا را در پيش گرفت و در راه چنين مىخواندند: «اى حسين! حتى اگر دستها و پاهاى ما را قطع كنند، باز هم به سوى تو، شتابان و متشكل خواهيم آمد» . 1
بيرون از شهر، تعدادى ديگر به آنان پيوستند و امواج خروشان مردم، با شعارهاى اسلامى - حماسى به «خان الربع» كه ده كيلومتر با نجف فاصله داشت، رسيدند. زنان متعهد در