320اين حركت، نقش مهمى داشتند. جمعيت بزرگى از زنان، در مدخل شهر نجف، با سخنان و شعارهاى حماسى و انقلابى از تظاهركنندگان استقبال مىكردند. شبهنگام تصميم بر آن گرفتند كه آن شب را در آن محل بمانند تا فردا همزمان با طلوع خورشيد، راه كربلا را پيش گيرند. از نخستين ساعاتى كه به «خان الربع» رسيدند، زائران در يك برنامه كاملا مردمى، تدابيرى براى حفظ امنيت مردم از هجوم نيروهاى بعثى به كار گرفتند. عدهاى نيز مقدار زيادى سنگ جمع كردند كه اگر با هجوم نيروهاى محاصره كننده بعثى روبهرو شدند، بتوانند به مقابله برخيزند. از طرف گردانندگان راهپيمايى، برنامهريزى دقيقى براى مقابله با هر حادثهاى شده بود. آنان راههاى ورودى به منطقه را در كنترل خود داشتند و مزدوران بعثى، از هر جا كه مىخواستند به درون جمعيت نفوذ كنند و عناصر فعال را شناسايى و دستگير كنند، با سنگباران مجاهدانى كه در كمين بودند، روبهرو مىشدند و ناچار عقبنشينى مىكردند.
در فجر صادق، نماز صبح را بر پا داشتند و آماده ادامه راهپيمايى به سوى كربلا بودند. در اين هنگام مردم باخبر شدند كه تعدادى از خودروهايى كه براى زائران مواد غذايى مىآورده، از سوى مأموران توقيف شده و از رسيدن آنها به كاروانيان كربلا جلوگيرى كردهاند. مردم خشمگين، ماشينها را از محاصره مأموران آزاد ساخته و راهى به سوى كاروانسرا گشودند. در اين برخورد كه ميان تظاهركنندگان و مأموران پيش آمد، مأمورين از وخيمتر شدن اوضاع ترسيده و گريختند.
بدين ترتيب بار ديگر حركت راهپيمايان ادامه يافت. راه اصلى «نجف -كربلا» در اختيار مردم بود و تظاهركنندگان اتومبيلهاى پليس را كنترل و تعقيب و گاهى توقيف مىكردند. مقامامت امنيتى، براى اعزام افرادشان به منطقه، از اتوبوسهاى مسافربرى و وسايل نقليه عمومى استفاده مىكردند تا شناخته نشوند؛ ولى مردم متوجه اين توطئه شدند و ماشينهاى عمومى را هم تفتيش و بازرسى مىكردند و اگر مأموران بعثى را شناسايى مىكردند، آنان را تنبيه مىكردند. راهپيمايان زائر حرم امام حسين (ع) ، در هر اتوبوسى كه عكسهاى صدام و حسن البكر را مىديدند، تصاوير را پاره مىكردند و با خشم و نفرت، شعارهايى بر ضد حكومت و عليه نيروهاى پليس تكرار مىكردند و با بيان جنايتهاى حكومت و افشاى ستمگرىهاى بعثىها براى مسافران، روشنگرى نموده و اهداف خود را تبليغ مىكردند و شعار مىدادند: