300
مقدمه
در سال 1348قمرى در اثر اختلاف و شقاقى كه در مسئله زيارت و عزادارى روز اربعين امام حسين (ع) ميان اهالى دو شهر نجف و كاظمين و سپس ميان مردم نجف و كربلا پيش آمد، دستههاى عزادارى نجف از حضور در كربلا امتناع كردند و فاصلهاى بزرگ ميان شيعيان اين سه شهر زيارتى ايجاد شد. البته در اين ميان علما و روحانيون كه جايگاهى بالاتر از اين حوادث ناپسند و درگيرىهاى شرمآور داشتند، در همان سال در كربلا حاضر شدند و مراسم عزادارى روز اربعين را به جاى آوردند. در آن سال، پيشاپيش حضرات روحانيين و علما، مصلح بزرگ، علامه محمدحسين آل كاشف الغطاء (رحمه الله) وارد كربلا شد؛ يعنى دو روز مانده به اربعين، ايشان به خانه يكى از بزرگان و سران قبايل كه طبق معمول هر سال، مجلس عزادارى خانگى برگزار مىكرد وارد شد. مجلس آكنده از جمعيت بود. يكى از شخصيتهاى معروف كربلا از جناب كاشف الغطاء درخواست كرد كه ايشان بر منبر بروند و با پند و نصيحت خود، گروههاى ديگر را به هم نزديك سازند و ميان آنها را آشتى دهند. ايشان پس از اصرار و پافشارى مردم، درخواست ايشان را پذيرفت و بر منبر رفت و بدون هيچ آمادگى قبلى، اين خطبه را ايراد نمود و پس از حمد و ثناى پروردگار و صلوات بر محمد آل محمد، چنين فرمود: