213
دليل چهارم: اظهار بندگى و تعظيم شعائر
چهارمين دليل مستحب بودن پيادهروى اين است كه نوعى اظهار خضوع و بندگى و تعظيم شعائر است. پياده رفتن به زيارت امامان دو بُعد دارد: هم زيارت امام شهيدان است و هم فروتنى و اظهار تذلّل براى خداست؛ به ويژه اگر پابرهنه انجام شود. در برخى احكام نيز شواهدى از اين امر وجود دارد؛ از جمله:
1. نماز با كفش جايز نيست؛ زيرا با خضوع و احترام منافات دارد.
2. آيه شريفه: ( فَاخْلَعْ نَعْلَيكَ إِنَّكَ بِالْوَادِ الْمُقَدَّسِ طُوًى) گواه است كه پابرهنه رفتن به عبادتگاه و مكانهاى مقدس، خاكسارى و خضوع بيشترى را مىرساند.
3. استحباب پياده رفتن براى نماز عيد، پياده رفتن به مسجد و استحباب پياده طواف كردن، با اعلام بندگى مناسبت بيشترى دارد.
4. تعظيم و تكريم شعائر الهى، همانطور كه در حج و عمره در سعى صفا و مروه، در رمى جمرات و در زيارت مؤمن تكريم و بزرگداشت شعائر الهى است و شايد بتوان گفت تكريم ميت و ملائكه همراه اوست.
بنابراين، پيادهروى در زيارت امامان (عليهم السلام) در حقيقت انجام سه عبادت است: 1. خضوع و تذلل براى خداوند؛ 2. زيارت پيشوايان؛ 3. بزرگداشت شعائر الهى. بنابراين پيادهروى اجرى مضاعف براى زائران دارد.