201بكاء آسمان و زمين و ملائكه و آفتاب بر سيدالشهدا (ع) تا چهل روز؛ طريق و عادتى را كه در ميان مردم يك حال استمرارى پيدا كرده و بر سيد مظلومان «اربعين» نگاه مىدارند، نشان مىدهد. حتى در ميان مردم در زمان فوت كسان خودشان نيز اين رويه معمول شده و اين سيره مستمره را انجام مىدهند و احترام آنها را كه از دنيا رفتهاند، نگاه مىدارند و شيعه تا اربعين آن حضرت از شادى و خشنودى خوددارى مىكنند. حتى در غيرمسلمانان نيز اين عادت در مردههاىشان مراعات مىشود؛ خصوصاً كه از بزرگان آن قوم باشد و كسى باشد كه آثار علمى و نتايج قدمى را كه در راه رفاه و آسايش دينى و دنيوى آنان برداشته باشد و در اصلاح جامعه، از جانگذشتگى نشان داده باشد. 1
كيفيت زيارت جابر
عطا (عطيه عوفى) كه همسفر جابر بن عبدالله در روز بيستم ماه صفر بوده است، مىگويد: چون به غاضريه رسيديم، جابر در آب فرات غسل كرد و پيراهن طاهرى كه با خود داشت پوشيد. پس گفت: آيا با تو چيزى از بوى خوش هست اى عطا؟ گفتم: با من سعد هست. پس مدتى از آن سعد گرفت و بر سر و بدن پاشيد و با پاى برهنه روانه شد. تا ايستاد نزد سر مبارك حضرت امام حسين (ع) و سه مرتبه «الله اكبر» گفت؛ پس افتاده، بيهوش شد و چون به هوش آمد، شنيدم كه گفت: «السلام عليك يا آل الله. . .» تا آخر.
پس خم شد و دو طرف روى خود را بر قبر مقدس ماليد و چهار ركعت نماز كرد؛ پس آمد به نزد قبر على بن الحسين (ع) و گفت: «السلام عليك يا مولاى و ابن مولاى. . .» ؛