146
هوسه
در يك طرف جاده، دهها تن دايرهوار ايستادهاند و در ميان اين جمع، يكى در حال خواندن «هوسات» است. «هوسه» به قصايد ويژه قبايل عربى جنوب عراق و فرات اوسط گفته مىشود كه ارزشهايى همچون قهرمانى و شجاعت و خصوصيات والاى قبيله يا يكى از افراد آن را بيان مىكند. غالباً از اينگونه اشعار در اثناى جنگها و مرثيهسرايى براى يكى از افراد قبيله، يا براى برانگيختن عزم و همت مردان جهت انجام كارهاى سخت و بزرگ استفاده مىشود.
هنوز شاعر به پايان قصيده خود نرسيده كه جماعت اطرافش دم مىگيرند و يك بيت از آن قصيده را همراه با حركات موزون و حركت دايرهوار تكرار مىكنند. خواندن هوسه را سه تن از شاعران پى مىگيرند و شركتكنندگان كه علاوه بر تعدادى افراد سالخورده، اكثراً از جوانان هستند، حلقهوار مىگردند و حركات خاص انجام مىدهند.
هوسه يك فعاليت فرهنگى است كه ريشه در باورها و پيشينه عشايرى و محلى شيعه دارد. شيعيان از اين رسم در مراسم عاشورا و اربعين استفاده مىكنند و آن را در تعامل و اثرگذارى متقابل با آنچه در واقع يك امر دينى و اعتقادى است، به سطحى بالاتر ارتقا مىدهند. اين تعامل باعث مىشود كه يك آيين خاص قبيلهاى و محلى در پيوند با اعمال دينى و عبادى، به صورت يك فرهنگ ماندگار شود و از سوى ديگر، يك رسم دينى، شكل و بسيارى از مفاهيم خود را از خلال تعامل باآداب اجتماعى زائران دريافت نمايد و در نتيجه، از بروز و بيان عميقترى برخوردار شود و زائران و عزاداران، آن را به چشم مقبوليت و محبوبيت بيشتر بنگرند و بپذيرند.
وعدهگاه
آيين عزادارى روز اربعين در شهر كربلا، از پنج روز مانده به بيستم ماه صفر آغاز مىشود. كاروانها و دستههاى بزرگ سوگوارى اباعبدالله (ع) از جاهاى مختلف خود را به اين شهر مىرسانند. نخستين كاروان ماتم، كاروان شبيهخوانان و تعزيهگردانان است كه وارد كربلا مى شود. پس از آنها دستههاى سينهزنى و زنجيرزنى از شهرهاى عراق به سوى كربلا روانه مىشوند و از 17 صفر تا روز اربعين، از صبحگاه تا پاسى از شب به سينهزنى و زنجيرزنى