127 لِي عِنْدَ رَبِّكَ» آقاى من! نزد شما در حالى كه زائر، كوچ كننده، راغب به شما، معترف به گناه هستم و از خطاهايم به محضرت شتافته‌ام تا در پيشگاه پروردگارت شفاعتم كنى، آمده‌ام.

شفاعت يكى از ابواب رحمت الهى است كه خداوند براى بندگان خود در دنيا و آخرت قرار داده است. اسباب و عواملى كه باعث شفاعت انسان و بخشش گناهان او يا ترفيع درجه‌اش مى‌شود، شامل توبه، استغفار فرشتگان، پيامبران الهى و ائمه اطهار (عليهم السلام) ، اهل ايمان و مؤمنان و قرآن مجيد مى‌شود. حضرت حق نيز از جمله شافعان و بلكه برترين و مهم‌ترين شفاعتگر است. ¹در برخى روايات آمده است:

«و آخر من يشفع ارحم الراحمين» . ²ظاهراً اين حديث مربوط به افرادى است كه قابليت آنها براى شفاعت، حتى از ناحيه ائمه اطهار نيز اندك است؛ يعنى آن بزرگواران نمى‌توانند او را مورد شفاعت خود قرار دهند. ظاهراً در اين صورت است كه خداوند سبحان كه حدى براى رحمت او وجود ندارد، چنين انسان گنه‌كارى را شفاعت مى‌كند و نجاتش مى‌دهد. آيت‌الله جوادى آملى مى‌گويد:

آخرين شفاعت كننده، خداوندى است كه رحمت او بى‌كران است و اگر رحمت ساير شفيعان كافى نبود، خداى ارحم الراحمين شفاعت خواهد كرد: «آخر من يشفع ارحم الراحمين» ، چون همه قهرهاى الهى مسبوق به مهر مطلق اوست و رحمتى كه سابق است، هرگز مسبوقِ غضب قرار نمى‌گيرد تا نتواند مؤثر شود. ³

يكى از مقام‌هاى ائمه هدى مقام شفاعت است كه در قرآن مجيد و روايات از آن سخن به ميان آمده است. درباره