112اعلام موضع، پايدارى بر سر موضع، همسو نشدن با دشمنان و حمايت از خطّ ائمّه (عليهم السلام) .
اين «معيت» و همراهى با أئمّه چگونه است؟ اگر امامان در عصر ما حضور داشتند، در جناحبندىهاى سياسى در كدام جهت بودند؟ در مسائل بينالمللى چه موضعى داشتند؟ با استكبار جهانى و صهيونيسم بينالملل و گروههاى تكفيرى و حكومتهاى مزدور بيگانه و حاكمان وابسته به استكبار چه برخوردى داشتند و نسبت به مسائلى همچون فلسطين چه موضعى مىگرفتند؟ شناخت ما از ائمّه، موضع آنان را به ما نشان مىدهد.
خطّ ائمّه، امروز هم جلوهها و نمادهايى دارد؛ همچنان كه خطّ دشمنانشان نيز، در اشكال گوناگون ظهور و بروز دارد. اين فراز زيارت، باز هم تأكيدى بر تولّى و تبرّى است.
14. درود پايانى
پايانبخش زيارت، اين فراز است:
«صَلَواتُ اللهِ عَلَيكمْ، وَعلى اَرْواحِكمْ وَاَجْسادِكمْ، وَشاهِدِكمْ وَغآئِبِكمْ، وَظاهِرِكمْ وَباطِنِكمْ، آمينَ رَبَالْعالَمينَ» .
در اين فراز، اوّلاً در احترام و بزرگداشت آنان، «صلوات خدا» را بر آنان خواستار شدهايم، كه برتر از درودهاى ما بندگان است. ثانياً درودهاى الهى را نسبت به همه آنان و همه جوانب حياتشان خواستار شدهايم؛ چه بر روح و جانشان، چه بر پيكرهاى مطهرشان، چه بر آنان كه هستند يا نيستند، چه ظاهر و چه باطن، كه شامل امامان معصوم شهيد (عليهم السلام) نيز مىشود كه آمدهاند و رفتهاند، هم بر امام عصر كه هم «ظاهر» است (هرچند از ديد ما غايب است) و هم «شاهد» است. (هرچند ما او را نمىبينيم) .
نتيجهگيرى
زيارت اربعين، نوعى «تجديد ميثاق» با امام حسين (ع) و اهلبيت و امامان معصوم (عليهم السلام) است. ابراز وفادارى نسبت به آنان و راه و مرامشان، ابراز عداوت و برائت نسبت به قاتلان و دشمنان آنان، تولّى و تبرّى، اعلام آمادگى براى جانفشانى در راه مقدّس آنان، بيان مواضع و همبستگى با خطّ نورانى اهلبيت پيامبر، تبعيت و تسليم و نصرت، شناخت چهرههاى حق و باطل و رهبران «نور» و «نار» و مسئله جهاد و شهادت و خطّ ايثارگرى در راه مكتب و عقيده، كه دستاورد شناخت فلسفه عاشورا و قيام حسينى است.