145به‌هم زدن ¹ آمده است. نقل شده است خواجه عبدالله احرار كه بر اثر فتاواى علما و حكم سلطان، از رفتن به سفر حجاز منع شده بود، از اين طريق حج مى‌گزارد. ² از ديگر اعمالى كه صوفيان در سفر حج انجام مى‌دادند، ختم قرآن در حين طواف بود. ³

از كارهاى عرفا و شيوخ معرفت، پيش از سفر حج، صدور اجازه‌نامه براى شاگردانى بود كه به مرحله ارشاد رسيده بودند. بدين ترتيب آنها مى‌توانستند حلقه ذكر بگردانند و تلقين ذكر كنند و كارهايى از اين دست انجام دهند. ⁴

مردم نيز همواره از همراهى صوفيان در سفر حج خود، خشنود بودند؛ چراكه به‌واسطه كراماتى كه از ايشان سرمى‌زد و قداستى كه نزد مردم داشتند، اميدوار بودند سفر ايمن‌تر و بابركتى داشته باشند. داستان‌هاى فراوان درباره «باربرداشتن» كه در اصطلاح صوفيه، به معناى رفع بيمارى به دست صوفى است ⁵، نجات از دست حراميان با كرامات آنان ⁶ يا تهيه آب و آذوقه ⁷، نشان از اهميت حضور آنها در كاروان حج است؛ به همين دليل حتى برخى از عرفا را كه پير و ناتوان بودند، به خاطر معنويت و مددرسانى‌اش با خود همراه مى‌كردند. ⁸ صوفيان پس از بازگشت از سفر حج، به زيارت مقابر متبركه، از جمله مشهد رضوى مى‌شتافتند و اين‌گونه سفر معنوى خود را با زيارت يكى از ائمه(عليهم السلام)، كامل مى‌كردند. ⁹ البته ديدار با شيوخ اهل طريقت را شايسته‌تر مى‌دانستند. ¹⁰