144ترك نمىكردند و صايمالدهر مىماندند. 1
صوفيان راه را پيوسته مىآمدند و دمى نمىآسودند، مگر هنگام نماز. 2 آنان تمام دارايى خود را پيش از سفر به فقرا مىبخشيدند و بر «وحدت» و «ترك» و «تجريد»، احرام حج مىبستند؛ يعنى بهتنهايى و جدا از قافله، به اين سفر دشوار مىرفتند. 3 بيشتر آنها احرام حج را از در خانه مىبستند 4 و چنان به آن مقيد بودند كه اگر تا نزديكى مكه رسيده بودند، بازمىگشتند و از شهر خود نيت كرده، احرام مىبستند و حج مىگزاردند. 5 در راه نيز از امكانات رفاهى و از سپردن خود به دست محافظان سلطان 6 و هداياى آنان، پرهيز، و به پند دادن آنها اكتفا مىكردند. 7 گاه نيز، از نهايت استغنا به سبب فقر، از اختلاط با آنها خوددارى مىكردند. 8 اين درحالى بود كه گاه سلاطين، همچون بندگان، به در خانه آنها مىآمدند و احترام مىگزاردند. 9 صوفيان همچنين از پذيرش تحفه و هديه كه بهمنزلۀ سرراهى بود، خوددارى مىكردند. 10
از ديگر طرق حجگزارى، طىالارض بود. حكايات فراوانى درباره حجگزاردن عارفان و صوفيان در مدت زمان يك نماز 11، يك روز 12، يك لحظه 13 و حتى يك چشم