124او به اشكال مختلف، اعم از تقابل اسلام با كفر(نسبت به مسيحيان يا هندوان) يا مذهب خوب و مذهب بد (درباره شيعه و سنّى) داعيه دين‌دارى خويش را به نمايش مى‌گذاشت. وى در مسير لشكركشى‌هاى خود، به زيارت قبور ائمه و بزرگان دين مى‌رفت ¹ و پس از فتح دمشق، دستور داد بر فراز قبور دو همسر پيامبر گنبد عالى بسازند. ² او همچنين دستور داد تا «در روضه مقدسه اميرالمؤمنين على، امام حسين(عليهما السلام)، شيخ عبدالقادر، ابوحنيفه، امام موسى كاظم، امام محمد تقى و امام رضا(عليهم السلام)در طوس، فرش و روشنايى قرار دهند». ³ تيمور از حج نيز، براى پيشبرد سياست‌هاى جهان‌گيرانه خود، استفاده كرد؛ چنان‌كه در توجيه لشكركشى به لرستان در سال 788ه.ق، براى جلب نظر او، تعرض لران به حجاج را مطرح كردند. ⁴ همچنين از نظر او، سلاطين مملوك شايستگى لازم براى تسلط بر حجاز و اداره امور حرمين را نداشتند. ⁵ وى كه از همان ابتدا در صدد تصرف ممالك اسلامى بود و حتى از سوى شرفا و حكام حرمين شريفين، به سبب روابط حسنه‌اى كه از همان ابتداى قدرت‌يابى با آنان در پيش گرفته بود، به اين كار تشويق و تحريص مى‌شد، پس از فتح دمشق، رسولانى به دربار مصر فرستاد و خواستار بندگى ملك ناصر شد. ملك ناصر اظهار انقياد و اطاعت كرد و سكه و خطبه را در تمام قلمروش به نام تيمور كرد و قرار شد باج و خراج سالانه به خزانه ارسال كند. تيمور نيز براى وى تاج و خلعت و كمر مرصع فرستاد و او را از جانب خود، مأمور خدمت به حرمين شريفين كرد؛ ⁶ بدين ترتيب تيمور بر جهان اسلام تسلط يافت. شامى، مورخ مخصوص تيمور، عنوان خلافت‌پناه را براى او به‌كار برده