45حضرت رضا سيره پدر بزرگوارشان در اين ايام را چنين توصيف مى‌فرمايند:

كَانَ أبِى إِذا دَخَلَ شَهرُ المُحَرمِ لَايرَى ضَاحِكاً وَ كَانتِ الكآبه تَغلِبُ عَلَيهِ حَتَّى يمضِى مِنهُ عَشَرَةُ أيامٍ فَإِذَا كَانَ يومُ العَاشِرِ كَانَ ذَلكَ اليومُ يومَ مُصِيبَبَتِهِ وَ حُزنِهِ و بُكَائِهِ وَ يقول هوَ اليومُ الَّذِى قُتِلَ فِيهِ الحُسَين؛ ¹

شيوه پدرم چنين بود كه چون محرم مى‌شد، خنده نداشت و اندوه بر او غالب بود تا روز دهم، مصيبت و حزن و گريه‌اش بود و مى‌فرمود در اين روز حسين كشته شد.

از اين‌رو ايشان در توصيه‌اى مهم فرموده‌اند:

مَن كَانَ يومُ عَاشُورَاءَ يومَ مُصِيبَتِهِ وَ حزنِه وَ بُكَائِهِ جَعَلَ اللهُ عَزَّ وَ جَلَّ يومَ القِيامَةِ يومَ فَرَحِهِ وَ سُرُورِهِ‌ّ؛ ²

كسى كه روز عاشورا روز مصيبت و حزن و گريه او باشد، خدا روز قيامت را روز شادى و خوشحالى وى قرار خواهد داد.

چراكه شيعه در اندوه اهل‌بيت (ع) اندوهگين و در شادى آنها شاد است و روز عاشورا روز اندوه اهل‌بيت (ع) است. كسانى كه در اين دنيا، در اندوه و شادى اهل بيت (ع) همراه آنانند، در درجات عالى نيز قرين ايشان هستند. حضرت امام رضا (ع) خطاب به ابن‌شبيب فرمودند:

ابنَ شَبِيبٍ إِن سَرّكَ أَن تَكُونَ مَعَنَا فِى الدََّرَجَاتِ الُعلى مِنَ الجِنَانِ فَاحزَن لِحُزننا وَ افرَح لِفَرَحِنَا وَ عَلَيكَ بِوَلايتِنَا فَلَو أنّ رَجُلا أحَبَّ حَجَراً لَحَشَرَهُ اللهُ عَزَّ وَ جَلَّ مَعَهُ يومَ القِيامَة؛ ³

اى ابن‌شبيب! اگر دوست دارى با ما در درجات عالى بهشت همراه باشى، در اندوه ما اندوهگين و در شادى ما، شاد باش، و بر تو باد به ولايت ما؛ زيرا اگر كسى سنگى را دوست داشته باشد، خداوند در روز قيامت او را با آن سنگ محشور خواهد كرد.

بايد به اين نكته توجه داشت كه چون يكى از نمادهاى ماتم‌و عزادار بودن،