306شيخ طوسى به موسى بن بكر صحيح و معتبر است. ¹موسى بن بكر ممدوح بوده، ²بنابراين روايت فوق از جهت سند معتبر و قابل استناد مى‌باشد. اما از جهت دلالت بايد گفت: در اين روايت يكى از مصاديق وليمه دادن فرد حاجى است كه از سفر بازگشته باشد.

تا كنون شش روايت در استنباط حكم وليمه بيان شد، كه برخى از آنها از جهت سندى قابل استناد بودند؛ اما از جهت دلالت هيچ يك از روايات فوق، نه به طور مطلق و نه به‌طور خاص، بر وجوب وليمه - خاصه وليمۀ حج - دلالت ندارد، به همين علت اكثر علماء اتفاق نظر دارند كه اين‌گونه وليمه دادن‌ها واجب نيست، هر چند سيد مرتضى بر اين باور است كه براى عقيقه لازم و واجب است وليمه داده شود. ³ به هر حال فقهاء براى بيان حكم وليمه به برخى از روايات فوق استناد كرده ⁴ و حكم به استحباب وليمه دادن حاجى كرده‌اند. در پايان ذكر سه نكته لازم است.

1. اسراف

از جمله نكاتى كه در اين بحث بايد مطرح گردد، راجع به كم (مقدار) و كيف چگونگى وليمه دادن مى‌باشد. به عبارت ديگر طبق فتواى برخى از بزرگان كه در ذيل بيان مى‌گردد، وليمه در استطاعت شخص، البته با شرايط خود، موثر است. طبيعتا وليمه دادن بايد مطابق شأن و مرتبۀ آن فرد باشد و بايد به‌گونه‌اى باشد كه در آن از اسراف و زياده‌روى پرهيز شود. چرا كه طبق آياتى چون ( يٰا بَنِي آدَمَ خُذُوا زِينَتَكُمْ عِنْدَ كُلِّ مَسْجِدٍ وَ كُلُوا وَ اشْرَبُوا وَ لاٰ تُسْرِفُوا إِنَّهُ لاٰ يُحِبُّ الْمُسْرِفِينَ ) ⁵ و نيز طبق روايات فراوانى كه وجود دارد اسراف كردن در تمام زمينه‌ها حرام و باعث عقاب خداوند مى‌گردد. حال در صورتى كه خرج وليمه را موثر در استطاعت شرط بدانيم، بايد از هر گونه اسراف و تبذير جلوگيرى شود. ( وَ لاٰ تُبَذِّرْ تَبْذِيراً * إِنَّ الْمُبَذِّرِينَ كٰانُوا إِخْوٰانَ الشَّيٰاطِينِ وَ كٰانَ الشَّيْطٰانُ لِرَبِّهِ كَفُوراً ) ⁶ بنابراين اسراف امرى ناپسند و از جانب شرع مقدس از آن منع شده است حتى در وضو گرفتن.

نقل شده: حضرت محمد(ص) از كنار سعد عبور كرد و او در حال وضو گرفتن بود، پس به او فرمود: