46فهميدهاند، نخواهد پسنديد.
صحابى بزرگ، «حسّان بن ثابت»، از جمله كسانى بود كه فهميد توسّل جستن به عباس، همان توسّل به شخص اوست، نه به دعاى وى و اين حقيقت در اشعارش به چشم مىخورد:
سألَ الأنامُ و قد تَتابعَ جَدْبُنا
همچنين «عباس بن عتبة بن ابولهب» نيز صحابى ديگرى است كه به همين معنا واقف گرديد و در اين زمينه اشعارى سرود:
بِعمّى سقَى اللهُ الحجازَ و أهلَه
اين اشعار صراحت دارد كه توسّل به عباس (عموى پيامبر) توسّل به شخص 1 وى بوده نه به دعاى او. از سويى، «باء» حرف الصاق است، بنابراين، چرا عبارت را پيچيده مىكنند؟
كسانىكه مىكوشند لفظ را در اينجا از معناى ظاهرى آن برگردانند، در حقيقت نسبت به دو صحابى صاحب اشعار «حسّان بن ثابت» و «عبّاس بن