425ششم : آنكه اخلاق خود را نيكو كند و حلم را زينت خود كند ¹ ، و بيايد در آداب زيارت حضرت امام حسين عليه السلام ( ص 566) آنچه مناسب اين جا است .

هفتم : آنكه توشه از براى سفر خود بردارد ، و از شرف آدمى است كه توشۀ خود را نيكو گرداند، به خصوص در سفر مكّه ² ، بلى در سفر زيارت امام حسين عليه السلام توشه را از چيزهاى لذيذ قرار دادن مانند بريانى و حلواها و غيره محبوب نيست ، چنانكه بيايد اين مطلب در باب زيارت آن حضرت، و ابن اعسَمْ گفته :

مِنْ شَرَفِ الْإِنْسانِ فِي الْأَسْفارِتَطْيِيبُهُ الزَّادَ مَعَ الْإِكْثارِ

وَلْيُحْسِنِ الْإِنْسانُ فِي حالِ السَّفَرأَخْلاقَةُ زِيادَةً عَلَى الْحَضَر

وَلْيَدْعُ عِنْدَ الْوَضْعِ لِلْخِوانِ‌مَنْ كانَ حاضِراً مِنَ الْإِخْوانِ

وَلْيُكْثِرِ الْمَزْحَ مَعَ الصَّحْبِ إِذالَمْ يُسْخِطِ اللّٰهَ وَلَمْ يَجْلِبْ أَذىٰ

مَنْ جاءَ بَلْدَةً فَذا ضَيْفٌ عَلىٰ‌إِخْوانِهِ فِيها إِلىٰ أَنْ يَرْحَلا

يُبَرُّ لَيْلَتَيْنِ ثُمَّ لْيَأْكُلِ‌مِنْ أَكْلِ أَهْلِ الْبَيْتِ فِي الْمُسْتَقْبِلِ

هشتم : آنچه خيلى مهمّ است در سفر مراعات آن ، محافظت بر نمازهاى فريضه است، كه بجا آورده شود با شرايط و حدود در اوايل اوقات ، چه آنكه بسيار مشاهده شده از حجّاج و زوّار كه در طريق مسافرت ضايع كردند نمازهاى فريضۀ خود را، به جهت آنكه در وقت بجا نياوردند، يا بجا آوردند سواره و در محمل، يا با تيمّم، يا با نجاست بدن يا جامه، و امثال اين‌ها، كه تمام از بى‌مبالاتى و استخفافشان به شأن نماز بوده ، و حال آنكه در روايت است از حضرت صادق عليه السلام كه فرمود : نماز فريضه بهتر است از بيست حج، و يك حج بهتر است از خانه‌اى كه پر از طلا باشد و آن طلاها را تصدّق دهند تا تمام شود ³ ، و ترك مكن بعد از نمازهاى مقصوره گفتن سى مرتبه سُبْحانَ اللّٰهِ ، وَالْحَمْدُ لِلّٰهِ ، وَلَا إِلٰهَ إِلّا اللّٰهُ ، وَاللّٰهُ أَكْبَرُ را، كه تأكيد در آن وارد شده است ⁴ .