426

فصل اوّل

در آداب زيارت است‌در آداب زيارت

و آن بسيار است، و در اين جا به چند چيز اكتفا مى‌شود :

اوّل : غسل، پيش از بيرون رفتن براى سفر زيارت ¹ .

دوّم : ترك كلام بيهوده و لغو و مخاصمه و مجادله در راه .

سيّم : غسل براى زيارت هر امامى ²، و آنكه بخواند دعاى واردۀ آن را، و بيايد آن در اوّل زيارت وارث ( ص 587) .

چهارم : طهارت از حَدَث كبرىٰ و صغرىٰ ³ .

پنجم : پوشيدن جامه‌هاى پاك و پاكيزه و نو، و نيكو است سفيد بودن رنگ آن ⁴ .

ششم : در وقت رفتن به روضۀ مقدّسه گامها را كوتاه برداشتن، و به آرامى و وقار سَيْر نمودن، و خاضع و خاشع بودن، و سر به زير انداختن، و به بالا و اطراف خود التفات ننمودن ⁵ .

هفتم : خوشبو نمودن خود را در غير زيارت امام حسين عليه السلام ⁶.

هشتم : در وقت رفتن به حرم مطهّر زبان را به ذكر تكبير و تحميد و تسبيح و تهليل و تمجيد مشغول كردن، و به صلوات فرستادن بر محمّد و آل محمّد عليهم السلام دهان را معطّر نمودن ⁷ .

نهم : بر درِ حرم شريف ايستادن و اذن دخول طلبيدن، و سعى در تحصيل رقّت قلب و خضوع و شكستگى خاطر نمودن، به تصوّر و فكر در عظمت و جلالت قدر صاحب آن مرقد منوّر، واينكه مى‌بيند ايستادن او را، و مى‌شنود كلام او را، و جواب مى‌دهد سلام او را، چنانچه به همۀ اينها شهادت مى‌دهد در وقت خواندن اذن دخول، و تدبّر در محبّت و لطفى كه به شيعيان و زائران خود دارند، و تأمّل در خرابى‌هاى حال خود و خلافها كه به آن بزرگواران كرده، وفرموده‌هاى بى‌حد كه از ايشان نشنيده، وآزارها واذيّتها كه از او به ايشان يا به خاصّان و دوستان ايشان رسيده، كه برگشت آن به آزردن ايشان است، و اگر به راستى در خود نگرد قدمهايش از رفتن باز ايستد و قلبش هراسان و چشمش گريان شود، واين روح تمام آداب است ⁸ .