61خداوند متعال بعد از آن مىفرمايد:
(لَهُ مٰا فِي السَّمٰاوٰاتِ وَ مٰا فِي الْأَرْضِ وَ مٰا بَيْنَهُمٰا وَ مٰا تَحْتَ الثَّرىٰ * وَ إِنْ تَجْهَرْ بِالْقَوْلِ فَإِنَّهُ يَعْلَمُ السِّرَّ وَ أَخْفىٰ) (طه: 6 و 7)
از آن اوست آنچه در آسمانها، وآنچه در زمين، وآنچه ميان آن دو، وآنچه در زير خاك (پنهان) است! اگر سخن آشكارا بگويى (يا مخفى كنى)، او اسرار -وحتى پنهانتر از آن- را نيز مىداند!
زيرا صدر آيه اشاره به وسعت مخلوقات خدا و احاطه او به آنها دارد، واگر مقصود خداوند از آن آيه، نشستن بر عرش بود بايد مىفرمود: «الرحمانُ يَجلِسُ عَلَي العرشُ» ؛ «بخشندهاى كه بر عرش نشسته است».
ب) خداوند متعال مىفرمايد:
(إِنَّ رَبَّكُمُ اللّٰهُ الَّذِي خَلَقَ السَّمٰاوٰاتِ وَ الْأَرْضَ فِي سِتَّةِ أَيّٰامٍ ثُمَّ اسْتَوىٰ عَلَى الْعَرْشِ يُغْشِي اللَّيْلَ النَّهٰارَ يَطْلُبُهُ حَثِيثاً وَ الشَّمْسَ وَ الْقَمَرَ وَ النُّجُومَ مُسَخَّرٰاتٍ بِأَمْرِهِ ) (اعراف: 54)
پروردگار شما، خداوندى است كه آسمانها وزمين را در شش روز [شش دوران ]آفريد؛ سپس به تدبير جهان هستى پرداخت؛ با (پرده تاريك) شب، روز را مىپوشاند؛ وشب به دنبال روز، به سرعت در حركت است؛ وخورشيد وماه وستارگان را آفريد، كه مسخّر