113 نَفْسٌ لِنَفْسٍ شَيْئاً وَ الْأَمْرُ يَوْمَئِذٍ لِلّٰهِ (انفطار: 17-19)

و تو چه دانى كه چيست روز جزا. باز چه دانى كه چيست روز جزا؟ روزى كه كسى براى كسى هيچ اختيارى ندارد و در آن روز، فرمان از آنِ خداست.

آيه نوزدهم اين سوره دلالت بر اين دارد كه در روز جزا فقط خداوند فرمان مى‌دهد و هيچ كس جز او فرمانده نيست؛ حال آنكه متوسل به يكى از انبيا يا يكى از عالمان، بر اين باور نيست كه آن دانشمند يا پيامبر خدا در امور روز جزا با خداوند شريك است. اگر كسى اعتقاد داشته باشد كه بنده‌اى از بندگان يا يكى از پيامبران در روز جزا شريك خداست، در گمراهى غوطه‌ور است. استدلال به آيه لَيْسَ لَكَ مِنَ الْأَمْرِ شَيْءٌ ؛ «هيچ يك از اين كارها در اختيار تو نيست». (آل‌عمران: 128) و آيه: قُلْ لاٰ أَمْلِكُ لِنَفْسِي نَفْعاً وَ لاٰ ضَرًّا إِلاّٰ مٰا شٰاءَ اللّٰهُ ؛ «بگو: جز آنچه خدا بخواهد، براى خودم اختيار سود و زيانى ندارم». (اعراف: 188) براى اثبات نادرستى توسل، نيز بى‌پايه است؛ زيرا اين دو آيه تصريح مى‌كنند كه رسول خدا(ص) اختيار هيچ يك از امور را ندارد. همچنين براى خود اختيار سود و زيانى ندارد؛ چه برسد به سود يا زيان رساندن به ديگران. اما در اين دو آيه دليلى بر منع توسل به پيامبر يا ديگر پيامبران، اوليا و دانشمندان ديده نمى‌شود.

خداوند مقام محمود، يعنى شفاعت بزرگ را به پيامبرش عطا فرموده است. پروردگار ما را راهنمايى كرده كه از پيامبر(ص) شفاعت بخواهيم و به پيامبر خود نيز فرموده: « سَل تُعطَ وَاشْفَع تُشَفَّع » . ¹