114در قرآن كريم تصريح شده كه شفاعت فقط به اذن خداوند و براى كسى است كه پروردگار رضايت دهد. ¹

از سوى ديگر برخى براى ردّ توسل، استدلال كرده‌اند كه پيامبر(ص) پس از نزول آيه 214 سوره شعرا: وَ أَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ ؛ «و خويشانِ نزديكت را هشدار ده»، فرمودند: اى فلان پسر فلان! من براى تو اختيار امرى را نزد خداوند ندارم. اى فلان دختر فلان فرد! من نزد خداوند اختيار كارى را ندارم. [پاسخ اين استدلال را بايد چنين داد] پيامبر(ص) در اين حديث تصريح كرده كه اگر خداوند بخواهد كسى زيان ببيند، پيامبر(ص) نمى‌تواند به او سود برساند؛ چنان‌كه اگر خداوند براى كسى سودى بخواهد، پيامبر(ص) توان زيان رساندن به او را ندارد.

در اين روايت تصريح شده كه پيامبر(ص) درباره نزديكان خويش چنين اختيارى ندارد؛ چه برسد به غير خويشاوندان خود. اين موضوع براى هر مسلمانى پذيرفته شده است. اما در اين روايت دليلى بر عدم توسل به پيامبر(ص) نزد خداوند ديده نمى‌شود؛ زيرا درخواست امر از كسى است كه اين اختيار را دارد. تنها تفاوت در اين است كه پيشاپيش خواستۀ خود، فردى را قرار داده كه خداوندِ مالك روز جزا و صاحب اختيار همه امور، به اين دليل خواسته‌اش را اجابت كند.