145عالم ملكوت از قامت بندگى و رهايى از ماسوا است، نماز دستهاى نياز را به دامن كبريايى حق پيوند مىزند، نماز قد خميده در ركوع را در قيامت راست مىكند، نماز سرهاى به سجده را در آخرت در ميان خلايق عزيز و بزرگ مىكند، تشهد نماز قلب آدمى را به شهود مىرساند، نماز بارش ابر بركات، بر كوير تشنه جان آدمى است و نماز ديوانى از عالم وجود است كه هر برگ آن كليد سرّى از اسرار عالم هستى است.
حضرت امام راحل(رحمه الله) به حديثى نورانى از امام صادق(ع) درباره حضور قلب در نماز اشاره مىكند:
«لاحب للرجل المؤمن منكم إذا قام فى صلاة فريضة أن يقبل بقلبه إلى الله تعالى و لا يشغل قلبه بأمر الدنيا، فليس من عبد يقبل بقلبه فى صلاته إلى الله تعالى إلا أقبل الله إليه بوجهه و أقبل بقلوب المؤمنين إليه بالمحبة بعد حب الله إياه ». 1
همانا من دوست مىدارم از شماها مرد مؤمنى را كه وقتى در نماز واجبى ايستاد، اقبال و توجه قلبىاش به سوى خداى تعالى باشد و قلبش را به كار دنيا مشغول نكند. بندهاى كه در نمازش به سوى خدا با قلبش توجه كند خداوند به سوى او به وجهش رو مىكند، و پس از دوستى خداوند به او، قلوب