76زائران خانۀ خدا، چاههاى آب حفر نمود. نام ديگر اين ميقات، «ذوالحليفه» است، از معتبرترين ميقاتها. ميقات حضرت رسول «ص» هم بوده است. نامگذارى اين مسجد به شجره (درخت) از آنجاست كه در عصر پيامبر «ص» درختى اينجا بوده كه حضرت، زير آن احرام مىبست. البته اكنون آثارى از آن نيست و مسجد شجره، مسجدى بزرگ و زيباست. بيرون مسجد، دوشها و دستشوييهاى فراوان وجود دارد كه كار غسل زيارت و پوشيدن جامۀ احرام را آسان كرده است.
لباسها را درآورده، دوشى گرفته و غسل احرام كرديم وحولههاى احرام بر كمر و بر دوش، وارد مسجد شديم. دسته دسته زائران (ايرانى و غير ايرانى) در تكاپو و نيايش و نماز و ذكر احرام بودند، و چه خشوعى حاكم بود در فضاى مسجد، انسان به ياد احرام بستنِ پيامبر «ص» در همين جا مىافتاد، احرام بستن امام مجتبى «ع» و امام حسين «ع» و سفرهاى پيادۀ آن حضرت از مدينه به سوى خانۀ خدا. امام حسين «ع» نيز در آغاز سفر كربلا، از همين جا مُحرم شد و به مكّه رفت.
احرام بستن، ورود به عالم جديدى بود. روح، مىبايست با اين فضا خود بگيرد و هماهنگ شود. پس از تكرار «لبّيك اللّهمّ لبّيك ...»، وقتى خواسته شد هر كس از ديگرى فاصله بگيرد و لحظهاى خودش باشد و خدايش، احساس مىكردى معاد برپا شده است، يا قبر و حساب و كتاب است. همين كه صورتها بر زمين قرار گرفت، بغضها