95مى‌بيند، رنج و غصه وجود او را فرامى‌گيرد و آتش حسد درون او را شعله‌ور مى‌سازد، پس پيوسته غمناك و محزون است. حضرت على(ع) مى‌فرمايد:

« الْحَسودُ كَثيرُ الْحَسَرات » ¹؛ «حسود، بسيار افسوس مى‌خورد».

بنابر برخى روايت‌ها، انسان حسود، مانند كشاورزى است كه، رنج‌هاى فراوانى را دركاشت، داشت و برداشت محصول خود تحمل كرده است، ولى پس از جمع‌آورى محصول، به ناگاه آن را به آتش مى‌كشد و نابود مى‌كند. آرى، آتش حسد آن‌گاه كه كشتزار قلب آدمى را فرا گيرد، خرمن ايمان و معنويت او را به خاكستر مى‌نشاند. در روايت‌هاى اسلامى آمده است:

« إِنَّ الْحَسَدَ يَأكُلُ الإيمانَ كَما يَأكُلُ النّارُ الْحَطَب » ²؛ «حسد، ايمان را مى‌خورد، همان‌گونه كه آتش، هيزم را».

حسود، از تقدير الهى خرسند نيست و همواره از عنايت خداوند به ديگران، در غم و اندوه و خشم غوطه مى‌خورد. خداوند در اين‌باره، خطاب به حضرت موسى(ع) مى‌فرمايد:

اى پسر عمران! بر آنچه از فضل خود به مردم داده‌ام حسد مورز و چشمت دنبال آنها نباشد و دل به آنها مبند؛ زيرا حسود از نعمت من خشمگين و از تقسيمى كه ميان بندگانم كرده‌ام، جلوگير است و كسى كه چنين باشد، من از او نيستم و او از