94اين حالت در درون انسان چندين درجه دارد:

نخست آنكه، حسود نمى‌تواند ببيند ديگرى از نعمتى بهره‌مند است، پس دوست دارد آن نعمت از او گرفته شود، هر چند به وى نفعى نرسد. ¹

دوم آنكه، مايل است نعمتى از دست ديگرى برود؛ زيرا خود به آن چشم دوخته است و مى‌خواهد آن را داشته باشد. در حرمت و نكوهش اين مرتبه از حسد، خداوند متعال مى‌فرمايد: ( وَ لاٰ تَتَمَنَّوْا مٰا فَضَّلَ اللّٰهُ بِهِ بَعْضَكُمْ عَلىٰ بَعْضٍ )؛ «آرزو مكنيد آنچه را خدا به بعضى از شما داده است». (نساء: 32)

سوم آنكه، حسود مانند آنچه را ديگرى دارد، مى‌خواهد و چون از دست‌يابى به آن ناتوان است، آرزو مى‌كند آن نعمت از شخص برداشته شود تا به اين شكل، با او برابر شود و چنانچه راهى براى نابودى آن نعمت بيابد، خود از تلف ساختن آن آسوده نخواهد نشست.

دو - پيامدهاى حسد

حسد، از هولناك‌ترين بيمارى‌هاى روحى است و حسود، هيچ‌گاه از رنج‌ها و سختى‌هاى دنيا و كيفر دردناك آن در آخرت در امان نخواهد بود؛ زيرا هر بار كه نعمت‌ها و عنايت‌هاى پروردگار به ديگران را