81 ديگر از شرايط، اين است كه يقين بيابيم فرد خطاكار بر انجام دادن منكر و ناديده گرفتن معروف اصرار دارد. حال اگر فرد يا سازمانى متوجه خطا و انحراف خود شد و در اصلاح خويش كوشيد، ديگر جايى براى امر به معروف و نهى از منكر نيست.
اهميت شناخت افراد از معروف و منكر و آگاهى به شيوههاى امر و نهى و ضرورت به كار بستن اين راهها را مىتوان از روايات پيشوايان بزرگوار اسلام دريافت؛ آنجا كه افراد ناآگاه به معروف و منكر را از عمل به اين دو فريضه بزرگ بازداشتهاند. رسول خدا(ص) در اينباره مىفرمايد:
مَنْ عَمِلَ عَلي غَيرِ عِلْمٍ كانَ ما يُفْسِدُ اكثَرَ مِمّا يُصْلِحُ . 1
كسى كه جاهلانه دست به اقدامى بزند، مفاسد كارش بيشتر از مصالح آن خواهد بود.
مسلّم است كه اين سخن به معناى مكلّف نبودن كسانى نيست كه خير و شر را به خوبى نمىشناسند و روشهاى صحيح امر به معروف و نهى از منكر را نمىدانند. آنان نيز موظفند ابتدا خود را در اين زمينه تقويت كنند و تكامل بخشند و آنگاه به اجراى واجب الهى، يعنى امر به معروف و نهى از منكر اقدام كنند. 2
ده - هماهنگى در گفتار و كردار آمر و ناهى