80از عبادت‌ها و اعمال شايسته به جز امر به معروف و نهى از منكر، به عنوان عامل استوارى دين و ضامن بقا و استمرار شريعت معرفى نشده است. اميرمؤمنان على(ع) در اين باره مى‌فرمايد:

« قِوامُ الشَّريعَةِ الاَمْرُ بالمَعروفِ و النَّهْيُ عَنِ المُنْكرِ » ¹؛ «استوارى شريعت و نظام دين، در امر به معروف و نهى از منكر است».

حضرت على(ع) در كلامى ديگر، با مقايسه‌اى شگفتانگيز ميان امر به معروف و نهى از منكر و ديگر اعمال همچون جهاد در راه خدا مى‌فرمايد:

وَ ما اعْمالُ البِرِّ كلُّها وَ الْجِهادُ فِي سَبِيلِ الله عِنْدَ الاَمْرِ بِالْمَعْرُوفِ وَ النَّهْي عَنِ الْمُنْكَرِ الاّ كَنَفْثَةٍ في بَحْرٍ لُجِّي . ²

تمامى اعمال ارزشمند حتى جهاد در راه خدا، در مقايسه با امر به معروف و نهى از منكر، چيزى افزون بر قطره در برابر دريايى عميق و مواج نيست.

نه - شرايط امر به معروف و نهى از منكر

شناخت معروف و منكر، از مهم‌ترين شرايط امر به معروف و نهى از منكر است. كسى كه معروف و منكر را نشناسد، نمى‌تواند به درستى به آن عمل كند. همچنين احتمال اثرگذارى اين عمل بسيار مهم است؛ زيرا هدف آن، برپايى معروف و پيش‌گيرى از منكر است.