92 پسر عمويم جعفر و همراه او گروهى از مسلمانان را به سويت فرستادم، هنگامى كه نزد تو آمدند از آنان مهماننوازى نما و تكبّر را كنار بگذار، من تو و سپاهيانت را به خدا فرا مىخوانم. همانا پيام خدا را رساندم پس خيرخواهىام را بپذيريد. درود بر كسى كه از هدايت پيروى كند.
گرچه تمامى سيرهنويسان تاريخ نگارش اين نامه را در سال هفتم هجرت، هنگامى كه پيامبر از نجاشى درخواست استرداد مهاجران را نمود دانستهاند ولى روشن است كه اين مطالب همانگونه كه عدهاى از محققان از جمله نويسنده الوثائق السياسيه / 42 و مكاتيب الرسول 440/2 گفتهاند مربوط به همان اوايل بعثت و هنگام هجرت به حبشه است نه وقت بازگشت، به ويژه كه جمله شرطيه « فَإِذا جاؤُوكَ » در نامه آمده و بديهى است كه جزا مترتب بر تحقق شرط است.
جعفر بن ابىطالب و عدهاى از مسلمانان در چگونگى هجرت با هم به تفاهم رسيدند و قرار شد شبانه و پنهانى مكه را بهسوى حبشه ترك كنند. در ماه رجب سال پنجم بعثت شب موعود فرا رسيد. پيامبر براى توديع با جعفر و ياران وى نزد آنان رفت. آنگاه به روايت مكارم الاخلاق 249/1 و المَحَجَّة البَيضاء 66/4 پس از توصيه و خداحافظى نماينده خود را با اين كلمات مشايعت كرد:
«أَللّهُمَّ الْطُفْ بِهِ فِي تَيْسِيرِ كُلِّ عَسِيرٍ؛ فَإِنَّ تَيْسِيرَ الْعَسِيرِ عَلَيْكَ
يَسِيرٌ، إِنَّكَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ. أَسْأَلُكَ لَهُ الْيُسْرَ وَ الْمُعافاةَالدّائِمَةَ فِي الدُّنْيا وَ الآخِرَةِ».