65پرسيدم چگونه هنگامى كه از جانب خدا به پيامبر(ص) وحى شد نترسيد كه از وسوسههاى شيطان باشد؟ فرمود: زمانى كه خداوند بندهاى را به رسالت برگزيند آرامش و اطمينان بر قلب او نازل مىكند، آنگاه آنچه از سوى خدا بر او نازل مىشود چنان است كه با چشم خود مىبيند».
بارى، با توجه به مطالبى كه درباره آيين پيامبر قبل از بعثت گذشت و اينكه آن حضرت پيش از بعثت نيز معصوم و داراى درجاتى از مقام نبوت بوده است، ديگر زمينهاى براى اين نوع مباحث نمىماند.
تاريخ بعثت
عموم شيعيان بيست و هفتم رجب را روز بعثت دانستهاند و بيشتر اهل سنت هفدهم ماه رمضان را. گروهى از ايشان نيز دوازدهم ربيعالاول و برخى نيز بيست و هفتم رجب را ذكر كردهاند. در باره تاريخ بعثت يك معضل و اشكال اساسى وجود دارد و آن اينكه در آيه صد و هشتاد و پنج بقره تصريح دارد كه نزول قرآن در ماه رمضان بوده است: > شَهْرُ رَمَضٰانَ الَّذِي أُنْزِلَ فِيهِ الْقُرْآنُ < اشكال ياد شده بيشتر متوجه شيعيان است. چون نزول قرآن در ماه رمضان و وقوع بعثت در ماه رجب با هم سازگار نيست، زيرا مشهور است كه بعثت همراه با نزول آياتى از قرآن بوده است. به اين اشكال چند پاسخ داده شده است.
الف. قرآن يك نزول جمعى و دفعى دارد كه از لوح محفوظ به بيتالمعمور و آسمان دنيا نازل شده و آن در ماه رمضان بوده است و يك نزول تدريجى دارد كه از بيتالمعمور و آسمان دنيا به زمين و قلب پيامبر بوده و آن به مدت بيست و سه سال انجام شده است و شروع اين نزول