169كه سجده، بزرگترين ركن نماز به شمار مىرود و در حديث آمده است كه: «نزديكترين حالت بنده، نسبت به پروردگار خود، حال سجده است»، مناسب خواهد بود كه نمازگزار با گذاشتن پيشانى خود بر آن تربت پاكيزه، كسانى را به ياد آورد كه قربانى راه حق شدند و اندام نازنين آنان بر روى آن خاك افتاد، در حالى كه روح آن عزيزان به آسمان پَر مىكشيد و بدين ترتيب، خضوع و خشوع پيدا كند و همزمان با زمين و آسمان، هماهنگ گردد و اين دنياى فانى و سرمايه نابود شدنىاش را پست و كوچك شمارد. چه بسا مقصود از اين گفته كه «سجده كردن بر تربت، حجابهاى هفتگانه را مىشكافد»؛ چنانكه در حديث آمده است، همين باشد. 1اين دانشمند، در جايى ديگر به امتيازات طبيعى اين سرزمين و موقعّيت و احترام آن، نزد امتهاى پيش از اسلام اشاره كرده و نوشته است:
... به يقين نامآورترين بقعه و بارگاه و بهترين و پاكيزهترين سرشتها و خوشبوترين خاكها، خاك كربلاست؛ همان خاك سرخ و پاكيزهاى كه قبل از ظهور اسلام، به عنوان آرامگاه و مركز پرستش خداى متعال و محلّ ويژه خاكسپارى امتهاى پيشين، مطرح بوده است. چنانكه سخنان امام حسين(ع) در يكى از خطبههاى مشهورشان، گوياى اين حقيقت است كه فرمود: «و گويا چنان است كه گرگهاى بيابان رگهاى مرا در ميان «نواويس» و «كربلا» جدا خواهند كرد». 2 همچنين اين دانشمند به چگونگى قدر و منزلت اين تربت كه با ضميمه شدن شرف حسينى بر شرافت ذاتىاش، ناگزير آن را شريفترين قطعۀ زمين قرار داده،