168امام حسين(ع) از روى ستم و عداوت كشته شد، مسلمانان تربت قبر مطهر آن حضرت را شعار خود ساخته، در پيشگاه خداى متعال برآن سجده مىكنند. آنان با اين كار اين خاطره را كه نماز بعد از شهادت امام حسين(ع)، دستاورد قيام و قربانى شدن آن حضرت، خاندان و يارانش در ميدان شرف و عظمت در سرزمين كربلاست، زنده نگه مىدارند.
بنابراين، هرگاه نمازگزارى در شرق و غرب عالم و در پيشگاه خداى متعال براين تربت سجده مىكند، حجابهاى ضخيم هفتگانه مادى كه ميان او و حقيقت، فاصله انداخته است از پيش چشم سر و دلش، كنار مىرود، زيرا نماز، چيزى جز سكوى پرواز مؤمن از نقطه فرودين خاك تا آسمان حقيقت نيست.
از همين روى قتلگاه امام حسين(ع) در برابر نمازگزار، جلوهگر مىشود؛ به ياد مصيبتهاى آن حضرت مىافتد و مصيبت سنگينى را كه از شهادت آن بزرگوار به دست شورشيان كافر و طغيانگر بنى اميه، به اسلام وارد گشت در ذهن خود، ترسيم مىكند. آنگاه بر تربت پاك و مقدس آن امام شهيد، سجدۀ شكر به جاى مىآورد كه اگر امام حسين(ع) و شهادت آن حضرت نبود، هيچكس از نعمت مسلمانى برخوردار نمىگرديد، زيرا نام و يادى از دين مبين اسلام بر روى كره زمين، باقى نمىماند.
يكى از استوانههاى علم و دانش اين روزگار، در خصوص راز سجده برتربت امام حسين(ع)، به همين ديدگاه پرداخته و گفته است:
و شايد يكى از اهداف بلند و والايى كه نمازگزار، هنگام گذاشتن پيشانى بر تربت امام حسين(ع) به خاطر مىآورد، رشادت آن حضرت جهت قربانى كردن خود و خاندان و اصحاب و ياران برگزيدۀ خويش در راه عقيده توحيدى و نيز درهم شكستن نماد ظلم و ستم و فساد و تباهى و استبداد و استكبار بوده است. از آنجايى