163معمولاً، مهرهايى كه شيعيان در حال نماز، مورد استفاده قرار مىدهند و شكلهاى گوناگون و اندازههاى كوچك و بزرگ دارد، از همين گِلِ رسوب كرده در بستر رودخانه، ساخته مىشود. در هيچ كجاى اين كار، نكتۀ عجيب و غريبى به چشم نمىخورد و انسان عاقل با آگاهى و اطلاع از اينكه به ندرت، اين مهرها از خاك قبر امام حسين(ع) ساخته مىشود، چيزى كه موجب سرزنش و ملامت، نسبت به كار شيعيان باشد پيدا نمىكند. بلكه بايد گفت: اصولاً ساختن مهر از خاك قبر مطهر، امكانپذير نيست؛ زيرا قبر مطهّر در ساختمان بزرگ و محكمى از سنگهاى معدنى نظير مرمر و... قرار دارد.
چه بسا در سالهاى نخست، برداشتن مقدار كمى از خاك حائر يا حتى خاك اطراف نزديك قبر، ممكن و ميسّر بوده، امّا امروزه بايد آن را از محالات به حساب آورد و بىگمان، چنين ادعايى تهمت و افتراست و هيچ پرتوى از حقيقت، درآن وجود ندارد. اينكه گفته مىشود اين مهر، تربت قبر مطهر است، سخنى تقريبى است؛ به اين معنى كه اين مهر، از خاك كربلا مىباشد و چنين گفتهاى، صحيح و مطابق با واقع است.
ج) سجده امامان معصوم(عليهم السلام) بر تربت امام حسين(ع) و تشويق شيعيان بر اين كار
اين كار در آغاز، بدين صورت بود كه خاك را از قبر مطهر يا از اطراف نزديك آن و خصوصاً از طرف سر مبارك آن حضرت برمىداشتند. اولين كسى كه بر اين تربت سجده كرد و آن را مورد استفاده قرار داد، امام زين العابدين(ع)، چهارمين امام از دوازده امام معصوم شيعه 1 بود كه بعد از خاكسپارى بدن شريف پدر بزرگوار خود و خاندان و ياران شهيد آن حضرت، مشتى خاك از قبر مطهر برداشت و آن را