164در كيسه چرمى كوچكى (خمره)، قرار داد و آن را محكم بست و با آن، مهر و تسبيح درست كرد و تسبيح آن را هنگام ورود به مجلس يزيد در شهر شام، در دست مبارك خود داشت. يزيد ملعون از آن حضرت پرسيد: اين چيست كه در دست خود، مىگردانى؟ امام سجاد(ع)، روايتى از جدّ بزرگوارش، براى يزيد نقل فرمود كه خلاصه آن، چنين است:
هر كس هنگام صبح، اين تسبيح را در دست خود بگيرد و دعاى وارده را قرائت كند، همواره ثواب ذكر تسبيح برايش نوشته مىشود، هرچند زبانش گوياى آن نباشد.
چون امام زين العابدين(ع) و خاندان و همراهانش به مدينه بازگشتند، آن حضرت به تربت پدربزرگوارش تبرّك مىجست و برآن سجده مىكرد و بعضى از بيمارىهاى خانواده خود را با آن، درمان مىفرمود و اين كار، در ميان علويان و شيعيان و پيروان آنان، نشر و گسترش يافت. 1از اين روايت، آشكار مىشود كه امام سجّاد(ع)، نخستين كسى بود كه براين تربت، نماز گزارد و امامان بعد از آن حضرت نيز به اين كار، مبادرت كردند. فرزند بزرگوارش امام باقر(ع)، پنجمين امام معصوم، كار پدر را دنبال كرد و ياران و شيعيان خود را به آن، تشويق نمود و فضيلت و بركت تربت امام حسين(ع) را با تلاش و كوشش فراوان، تبليغ و ترويج فرمود. 2
استفاده از تربت در روزگار امام صادق(ع)، رونق بيشترى يافت و آن حضرت از فضيلت و قداست اين تربت، براى شيعيان خود كه در آن هنگام، فراوان گشته و در فنون مختلف و دانش و فرهنگ، سرآمد طوايف و فرق اسلامى بودند، بيشتر سخن