162مسلمانان بر تربت آن حضرت، سجده مىكردند». 1همانگونه كه ملاحظه مىشود، امتياز شهادت و قربانى شدن در راه اصول انسانى - اسلامى بلند و والا، در اين دو شاخۀ شاداب و خرّم از طايفۀ «بنىهاشم» منحصر گرديد و به ديگران نرسيد، بلكه فقط در دو شاخه از اين خاندان؛ يعنى در ميان فرزندان على و فاطمه(ع)، تسلسل يافته است.
برابر نقل احاديث و اخبار، كار شيعيان در مسئلۀ سجده تا دوران امام صادق(ع)، چنان بود كه همواره «خمره»اى با محتواى مقدارى خاك آماده با خودشان همراه داشتند تا هنگام نماز بر خاك سجده كنند. اين روش ادامه داشت تا اينكه خمره، عملاً به قطعهاى خاك فشرده به صورت مهر، تغيير كرد تا از يك سو، از پارگى و پراكندگى در امان باشد و از جانب ديگر، نمازگزاران آسوده و راحت باشند. هنگامى كه پيشانى بر خاك ساييدن و سجدهكردن بر زمين، جهت نشان دادن خضوع و خشوع بهتر و بيشتر بنده در پيشگاه خداى متعال، واجب و لازم است، چرا بر خالصترين، پاكترين، بهترين، پاكيزهترين و مقدسترين خاك كرۀ زمين كه تربت امام حسين(ع) است، صورت نگيرد؛ همان تربت پاك و مقدسى كه روايات فراوانى در فضيلت و برترى آن، صادرشده است.
آدمى در زندگى و براساس سنّت تكامل تدريجى، گام به گام به سمت و سوى كمال راه مىسپارد و در ميان موجودات، زيباترين و پسنديدهترين آنها را جستوجو مىكند. خاك حائر در ميان همۀ خاكها، برترين و پسنديدهترين آنهاست. اين خاك، از گِل سرخ پاك و پاكيزهاى است كه آب فرات، از بلنداى كوهها و ميانۀ دشتها با خود مىآورد و در دو طرف رود فرات، در سرزمين كربلا برجاى مىگذارد و در نتيجه با خاك پاك و پاكيزه كربلا مخلوط مىشود.